nieuwe boeken fictie

Was Flaubert, van ’Madame Bovary’, nóg groter als briefschrijver dan als romancier? Ja, bewijst deze keuze uit zijn correspondentie, die loopt van 1857 tot aan zijn dood. Flauberts volstrekt moderne stijl, en dito ideeën, over literatuur, maar ook over oorlog of geluk, vertonen nog steeds geen spoor van mufheid. Aankomend schrijver: lees deze brieven en besef wat het vak behelst!

Charmante, zeer korte jeugdherinneringen, steeds opgehangen aan één woord dat de schrijver als kind vreemd voorkwam, zoals ’heg en steg’, ’in de aap gelogeerd’, ’hoteldebotel’, ’een politiek dier’ en ’in de put’: ,,Iemand zat in de put, een huisvriend die ik oom moest noemen. Achter zijn rug trokken de volwassenen bezorgde gezichten.’’

Javier Cercas maakte naam met ’Soldaten van Salamis’, een roman die het Spaanse oorlogsverleden nu eens niet in een held-schurk-schema perste. Trouw sprak van ’een interessant boek, maar geen meesterwerk’. Cercas’ nieuwste (2005) verkent opnieuw de grens tussen goed en kwaad. Een jonge Catalaan met schrijfambitie vindt een baan in de VS, en ontmoet daar een Vietnamveteraan die ook van boeken houdt. Na zijn terugkeer naar Catalonië raakt de schrijver in spe betrokken bij een gewelddadig incident, en verlangt dan naar begrip van zijn ervaren Amerikaanse vriend.

Prettig leesbaar reisboek, waarin de schrijfster zich diep in het Surinaamse oerwoud waagt en onbekommerd geniet van de ’met de natuur vergroeide inheemsen’. Ook voor minder romantische details heeft ze wel oog: ,,Twee nog net herkenbare condooms liggen te smelten op het golfplatendak.’’ Anema (1955) schreef eerder al het aardige reisboek ’De Noorse liefde van W.F. Hermans’.

Groots opgezette roman die de kloof tussen arm en rijk Zuid-Afrika neerzet. We volgen een succesvolle, (maar aan cocaïne verslaafde) internetkunsthandelaar en (toegegeven, wat meer zijdelings) een straatarm zwart dorpsmeisje. Van Heerden (1954) geldt als een van de belangrijkste schrijvers in het Zuid-Afrikaans. Hij woont en doceert in Kaapstad.

Bundel verhalen die samen een levensgeschiedenis vormen: we volgen een meisje van haar kinder- naar haar tienerjaren (’Welke grootte borsten was eigenlijk goed?’), volwassenheid, vaste relaties, en ouderdom. De vaak (maar nog steeds niet met de Nobelprijs) gelauwerde Atwood excelleert vooral in puntige, licht-feministische observaties van mensen. Slim, scherp en geestig.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden