Nieuwe behuizing wordt vrolijker aangekleed

Van een onzer verslaggeefsters BEVERWIJK, HEEMSKERK - “Kinderen met ernstige brandwonden lopen kans op latere leeftijd psychische problemen te krijgen.” Dit stelt C. van de Sijde, hoofd van de kinderafdeling van het brandwondencentrum te Beverwijk. “De kinderen worden veelal gepest op school en krijgen de vreemdste opmerkingen naar hun hoofd. Mijn ervaring is dat sommigen het op een gegeven moment ècht niet meer zien zitten.”

Het kinderbrandwondencentrum opent over twee weken een nieuwe kinderafdeling. Om het leed van de patiëntjes wat te verzachten, zullen bekende cartoonisten als Gerrit de Jager (familie Doorzon) de nieuwe kamers voorzien van vrolijke cartoons en rustgevende motieven. Veertien vierdejaars studenten van de Business School in Haarlem besloten een onderdeel van hun examen te wijden aan het zoeken van sponsors voor het realiseren van een aangenamer verblijf in het kinderbrandwondencentrum. Naast het benaderen van cartoonisten, ontwikkelden ze het pluchebeest 'Billie de Bever', dat ieder kind in het centrum zal krijgen.

“Het doel van ons project is om kinderen zoveel mogelijk af te leiden van pijnlijke behandelingen. Zo zullen we de verbandwisselkamer voorzien van een diaprojector aan het plafond”, vertelt student Cees van de Kraas.

Van de Sijde is blij dat het steriele verbandwisselkamertje in de dependance van het Rode Kruis ziekenhuis in Heemskerk, waar het brandwondencentrum wegens de verbouwing tot half mei gevestigd is, wordt ingeruild voor een kleurrijke gerenoveerde kamer. “Het wisselen van verband is onvoorstelbaar pijnlijk. Het is een dagelijkse marteling, waar kinderen erg tegenop zien. Ze doen alles om onder deze behandeling uit te komen. Om hun machteloosheid te uiten, weigeren ze soms zelfs te eten.”

Volgens Van de Sijde krijgen veel kinderen het op latere leeftijd moeilijk. “Mensen zijn vaak keihard. Kinderen worden uitgescholden en altijd nagekeken. Mijn ervaring is dat sommige kinderen er op een gegeven moment zelf echt niet meer uitkomen.”

Het kinderbrandwondencentrum te Beverwijk behandelt zo'n 100 patiënten per jaar. De groep tussen nul en vier jaar is het grootst. “Kinderen tot vier jaar zijn vaak slachtoffer van heet-waterverbrandingen. Hete badjes, of een pot kokende thee die omvalt”, vertelt pedagogisch medewerkster P. Zwart. Volgens Zwart is het spelen met lucifers en te dicht bij de barbecue komen de hoofdoorzaken van brandwonden bij kinderen in de leeftijd van vier tot en met acht jaar.

Vóór 1990 werden kinderen met brandwonden op dezelfde afdeling verpleegd als de volwassen slachtoffers. Het aparte kinderbrandwondencentrum werd vijf jaar geleden opgericht, om kinderen niet te belasten met de problemen van volwassenen.

Volgens medisch directeur Kiemel van het Rode Kruis Ziekenhuis in Beverwijk bestaat een kwart van de volwassen patiënten uit mensen die een zelfmoordpoging deden door zichzelf in de fik te steken. “Nu we een apart centrum zijn, kunnen we de kinderen snel een normale dagindeling bieden. Ze krijgen 's ochtends les van een leraar en spelen 's middags met leeftijdsgenootjes”, vertelt Zwart.

De verblijfsduur in het kinderbrandwondencentrum varieert van een paar weken tot acht maanden. Voordat de kinderen terugkeren naar school, geeft een maatschappelijk werkster van het centrum voorlichting aan de klasgenoten van het slachtoffer, om pesterijen zoveel mogelijk te voorkomen.

Volgens Van de Sijde staan ook de ouders onder begeleiding van een maatschappelijk werkster. “Het schuldgevoel van de ouders is vaak enorm. Het overgrote deel van de ouders draaide zich net even om, of was even boven bezig met een broertje of zusje. Bij brandwonden is het nou eenmaal niet 'verbandje eraf en het kind is weer beter'. Nee, telkens wanneer ze hun kind zien, worden ze geconfronteerd met die paar seconden onbedachtzaamheid.”

Het is volgens Van de Sijde niet mogelijk te voorspellen in hoeverre brandwonden zich herstellen. “Ik kan ouders niets beloven. Je weet nooit tevoren hoe een huid zich ontwikkelt. Een kind waarvan ik dacht 'heeft zo'n behandeling nog wel zin' is bijvoorbeeld nu een blozende tiener.”

In de tuin van de dependance leest de elfjarige Natasja van de Velde het boek 'De Kinderkaravaan' van Ann Rutgers van der Loeff. Op acht januari stak zij een houtkachel aan met spiritus. “Ik lag al in bed en had dorst. Ik kwam in de kamer en zag dat de kachel uit was. Zeventig procent van mijn lichaam is verbrand”, vertelt ze openhartig. Volgens haar moeder maakt de omgeving opmerkingen als 'Ach, kijk nou toch' of 'Wat een zielig meisje hè?'. “Vaak net hard genoeg om het te horen”, vertelt ze. “Op Koninginnedag vroeg een jongetje daarentegen aan mij 'wat heeft uw dochter toch?' Dat vond ik echt heel netjes.”

Moeder van de Velde verblijft in het Kiwanishuis, op enkele minuten loopafstand van het brandwondencentrum. Serviceclub Kiwanis Nederland richtte in 1991 een speciaal verblijfhuis op voor ouders, partners en familieleden op voor patiënten met brandwonden. Ze bezoekt haar dochter iedere dag.

Natasja vindt het moeilijk om suggesties te geven voor het nieuwe interieur van het kinderbrandwondencentrum te Beverwijk. “Ik ga binnenkort naar het revalidatiecentrum in Arnhem, dus het is niet zo belangrijk meer wat ik mooi vind. Vrolijke kleuren in ieder geval.” Onlangs was Natasja jarig. “Het mooiste cadeau was wel, dat ik voor één keer in al die tijd niet naar de verbandwisselkamer hoefde.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden