Nieuw werk legt geslaagde verbinding met film

Den Haag - In een overvol AT & T Danstheater presenteerde Djazzex haar nieuwe programma. Dat bevatte twee premieres van artistiek leider en choreograaf Glenn van der Hoff. Een derde stuk werd gemaakt door danseres/choreografe Neel Verdoorn. Een meer dan geslaagde start van dit seizoen.

ISABELLE LANZ

Deze start lost in veel opzichten de hoge verwachtingen in die aan Djazzex worden gesteld nu zij als enige jazzdansgroep een meerjarige rijkssubsidie ontvangt. De groep moet zich opnieuw, en beter waarmaken, zo ziet artistiek leider Glenn van der Hoff dat.

Hij gaf zelf dus maar als eerste een schot voor de boeg. Zijn nieuwe 'Light's shadow' is bijzonder knap en toont de artistieke groei van deze choreograaf, die daarmee keurig in de pas blijft lopen met de ontwikkeling van zijn groep.

Van der Hoff werkte voor het eerst samen met de Haagse cineast Ad van Son, een goede keuze want de samenvoeging van de disciplines dans, muziek en (film)beeld leverde een krachtige bundeling van artistiek op elkaar afgestemde middelen op en was daarmee meer dan geslaagd.

Van Son is van origine fotograaf: hij is geobsedeerd door claireobscure effecten. De zwart/wit film maakte hij in nauwe samenwerking met Van der Hoff. Hij liet zich daarbij inspireren door onder meer jazzmuziek van Miles Davis en avant-garde pop van John Zorn, waarop ook de dans werd gezet. Het resultaat was een schitterend decor van levende beelden van een haast grafische kwaliteit.

Bij de openingsscene zien we op het podium een (zwarte) man die zich het zweet van zijn voorhoofd poetst. Zwoele jazz klinkt, op het filmdoek draait een ventilator in een gestaag ritme dat overeenkomt met de muziek. Dit is onmiskenbaar New York in hartje zomer, wordt gesuggereerd.

De opening wordt gevolgd door een duet dat een sluimerend erotisch karakter heeft. Na deze afwachtende sfeer barst de dans ineens uit een hectische groepsdans waarbij vier paren allerhande staaltjes van rock and roll ten beste geven.

Opgejaagd door de nerveuze muziek halen ze halsbrekende toeren uit, die ze telkens weer afbreken. De uitbarsting komt tot rust in een unisono duet tegenover nu volledig abstracte filmbeelden. De schaduwen van de trage bewegingen vloeien samen met de lichtbundels.

Het ensemble komt nu paarsgewijs op over de diagonaal, terwijl achter hen op het scherm een fotografisch stilleven ronddraait: een fragmentarische impressie van een rommelig, rokerig interieur, annex filmwerkplek. De serene rust wordt op explosieve wijze verstoord, zeg maar geweldadig vernietigd. Op de razende ritmes van rockmuziek braakt de film als een videoclip talloze beeldflarden uit, waarin satanische, horrorachtige symbolen te ontdekken zijn die passen bij de rockscene. De dans heeft moeite hiermee te concurreren. Wattige pinkfloyd-achtige klanken doen het centrale dansduo uitgeleide waarna het stuk afsluit met de lonesome danser van het begin.

De staart was het enige zwakke onderdeel aan dit, ook in choreografische opzicht, knappe werk dat aantoonde dat jazzdance heel goed een verbinding kan aangaan met zoiets avantgardistisch als film, mits met verstand gebruikt.

Van der Hoff was ook op dreef in het uiterst korte, sensuele duet 'Cell walk': een eerbetoon aan twee danseressen die een speciale positie innemen in de groep: Neeltje Verdoorn en Ellen Dijkstra.

Deze laatste stal de show in 'From Tokyo to France', gemaakt door de eerste. Dit lang uitgesponnen dansstuk begon veelbelovend met een mannentrio, dat gade wordt geslagen door drie vrouwen.

De muziek van Albert Veenendaal (bas, drums, piano, altviool, trompet en stem, van Peggy Larson) onderstreept de scherpe en toch vloeiende bewegingen van de mannen.

Het antwoord van de vrouwen leidt tergend langzaam tot een ontmoeting van de seksen. Vermoedelijk ook door de lengte van de compositie verwatert dit dansstuk. Neemt niet weg dat ook hier bij vlagen zichtbaar is dat Verdoorn, die vanuit een modern idioom werkt maar toch ook de jazzie inslag van deze dansers optimaal benut, spannende dans kan maken die Van der Hoff's dans artistiek goed aanvult. Dat bleek eerder uit hun gezamenlijk gemaakte 'Line up' waarmee deze avond afsloot. Aparte vermelding verdient tot slot Roberto Ong-AKwie, die van alle andere prachtige Djazzex-dansers absoluut de kroon spant.

Nog te zien in Enschede (13 oktober), Rijswijk (16), Zoetermeer (17), Den Haag (24) Bergen op Zoom (27), IJmuiden/Velsen (28), Eindhoven (29) en daarna t/m jan in vele andere steden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden