Nieuw oorlogsdrama voegt niets toe

Musical

Het meisje met het rode haar Dommelgraaf & Cornelissen Entertainment **

Je moet van goeden huize komen om naast het enorme succes van de indrukwekkende musical 'Soldaat van Oranje' nóg een musical neer te zetten over jonge mensen die iets willen doen, iets willen veranderen, tijdens de Tweede Wereldoorlog. Dommelgraaf & Cornelissen Entertainment heeft het met 'Het meisje met het rode haar' aangedurfd, een voorstelling die ook een eerbetoon is aan verzetsheld Hannie Schaft, over wie al een boek en een film verschenen. Het ligt niet zozeer aan het veel soberdere decor en de kleine cast dat deze nieuwe show in het niet valt bij 'Soldaat' - en daar ook niets aan toevoegt. Alleen misschien dat dit een rondreizende voorstelling is met minder dure kaartjes.

Een groot manco is het oppervlakkige script van Allard Blom. Hannie Schaft studeerde rechten en sloot zich aan bij het verzet, geïnspireerd door haar sociaal bewogen thuisfront met communistische sympathieën. Maar veel meer dan dit komen we niet te weten over haar drijfveren. Roos van Erkel speelt Hannie overtuigend: een jonge pittige vrouw met een groot rechtvaardigheidsgevoel en de lust om te schieten op landverraders. Maar wat denkt ze? Wat voelt ze? Wat zijn haar twijfels? Haar dilemma's? Het drama lag voor het oppakken, maar slechts bij vlagen wordt dit aangeraakt. Dat maakt dat deze voorstelling niet gaat zinderen. En ondanks enkele flashes forward (naar Hannie die in de cel zit vlak voor haar executie) wordt het verhaal ook nog eens rechttoe rechtaan verteld, met vaak te lege scènes met holle frasen.

Tom Bakker componeerde veel sterke melodieën die een paar mooie breekbare liedjes opleveren en enkele grotere, indrukwekkende ensemblenummers. Zijn muziek kleurt de voorstelling aangenaam. Wel jammer dat een (groot) deel van de begeleiding op een wat dof klinkende tape staat. Van Erkel zingt haar nummers mooi ingetogen, of juist krachtig als dat nodig is, en altijd prettig puur en zonder opsmuk. Jim Bakkum (Hannies verzetsvriend Hugo) kan wel zingen maar helaas schiet zijn houterige spel tekort voor de serieuze diepte die van hem verwacht wordt. Wanneer hij huilt om een gestorven vriend, geloof je er niets van. Ook uit de rest van het ensemble heeft regisseur Paul van Ewijk weinig diepgang kunnen halen. Zijn regie is zeker in de eerste helft vaak wat stijf, met keurig naar het publiek zingende personages en met karikaturale typetjes die wat braaf knikken en handen schudden in te omslachtige scènes. Veel steun van het script kreeg hij dan ook niet.

foto Joris van Bennekom

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden