Nieuw 'joppie' voor de havenman

Alleen al in zijn eigen omgeving kent fotograaf Otto Snoek een heleboel mensen die wat voor een ander doen. Stille helden, noemt hij ze. Maaike van Houten vraagt ze waarom ze klaarstaan voor anderen, en hoe beide partijen de hulp ervaren.

Rini den Otter (61) is coördinator van de negentig vrijwilligers in zorgcentrum de Leeuwenhoek in Rotterdam. Hij werkte 31 jaar in de haven, als ploegleider en instructeur. In 2009 werd hij met vijfhonderd anderen op straat gezet. Hij was 54, zijn wereld stortte in. Maar hij had mazzel. Hij was al jarenlang actief in de wijk, bij de speeltuinvereniging, de bewonersorganisatie, en als vrijwilliger in de Leeuwenhoek. Het zorgcentrum breidde uit, er moest een betaalde coördinator komen voor de vrijwilligers. De directeur vroeg hem. Een 'joppie', zei de voormalige havenman over deze welzijnsfunctie. Hij heeft een speciale band met twee bewoners, die vrijwel geen familie of vrienden hebben. Die helpt hij ook buiten de kantooruren. De ene is Theo, zwaar dement.

De ander is mevrouw Bultjens. Zij is 59, en woont zo'n jaar of tien in de Leeuwenhoek. Ze heeft psychische problemen en is beperkt in de communicatie. Mevrouw Bultjes woonde enige tijd bij het Leger des Heils. In de Leeuwenhoek heeft ze een eigen kamer. Ze is geboren op Sri Lanka. Ze woont sinds 1982 in Rotterdam.

Mevrouw Bultjens: "Ha, brother!"

Rini: "Hé sister! We noemen elkaar broer en zus. Ze wilde met me trouwen, maar ik heb uitgelegd dat dat niet kan. Nu zijn we broer en zus. He sister?"

Mevrouw Bultjens: "Yes, you are my brother."

Rini: "Where do you come from? Ik ben het vergeten."

Mevrouw Bultjens: "I come from Ceylon."

Rini: "We praten altijd Engels met elkaar. Sommige mensen vinden dat raar, die zeggen: praat toch Nederlands. Maar als zij Engels praat, dan praat ik Engels terug. Als zij Chinees zou praten, zou ik Chinees tegen haar spreken."

Mevrouw Bultjens: "Nee, ik praat geen Chinees! Ik kan heel goed Nederlands. Mijn vader was een Hollandse, en mijn moeder Brits. Ceylon was een kolonie van Nederland en van Groot-Brittannië."

Rini: "Oh, ook van Nederland, dat wist ik niet. U was toch getrouwd?"

Mevrouw Bultjens: "Ja, met een Nederlander. Ik trouwde met hem op Sri Lanka."

Rini: "Daar zag ik foto's van, heel mooi. Ik lach met haar, ik praat met haar. Ik schenk aandacht, binnen kantooruren is dat betaald, daarbuiten niet. Ze is al drie keer bij ons thuis komen eten."

Mevrouw Bultjens: "Kip!"

Rini: "Mijn vrouw vindt dat ook leuk, anders kan het niet. Ze laat me lekker vrij."

Mevrouw Bultjens: "Brother heeft een hele leuke vrouw, en een mooi huis."

Rini: "Ik maak iemand gelukkig en daar voel ik me prettig bij. Mijn vrouw ziet dat ook zo. Ik heb een paar weken geleden nieuwe schoenen met haar gekocht. Dat moet in eerste instantie de familie doen, maar die heeft ze niet. Daarom doe ik het. Kijk, ik denk maar: hoe zou ik het vinden als anderen wel aandacht krijgen en ik niet? Ik krijg er van andere bewoners geen opmerkingen over, de meesten hebben er wel begrip voor dat ik niet met iedereen naar de winkel ga voor schoenen."

Mevrouw Bultjens: "Ja, brother heeft me geholpen met de maat."

Rini: "En we zijn in het ziekenhuis geweest. Dan ben ik er voor haar. Anderen zitten met hun telefoontje te spelen. Daar kan je ze op aanspreken, maar dat helpt niet. Ze luistert naar mij, als ze dan haar ogen open moet houden van de oogarts dan doet ze dat wel."

Mevrouw Bultjens: "Hij heeft het druk hoor."

Rini: "Ja, ze zeggen weleens dat ik het niet te gek moet maken. De cliëntenraad waarschuwt me en de directrice vindt ook dat ik mijn rust moet pakken. Want als je instort, dan zijn we je voor langere tijd kwijt, zegt ze dan. En thuis letten ze ook op. We hebben een zoon en een dochter en we zijn net opa en oma geworden. Dat geeft zo'n pep, zo'n kleinkind, dat ga ik niet op het spel zetten door hier altijd maar te zijn."

Mevrouw Bultjens: "Lekker, een bakje thee."

Rini: "Laat maar even staan, dan gaan we foto's maken in de tuin."

Mevrouw Bultjens: "Kom maar in de bloemen staan, brother."

Rini: "Ik krijg waardering en warmte terug. Laatst gaf iemand me 1500 euro, die was van goede komaf. Doe daar iets moois van, zei hij. We hebben er een bootreis van gemaakt met veertig bewoners. Daar doe je het voor. Toen ik ziek was, kreeg ik zoveel kaarten dat ik er een nieuw behang van kon maken. Vroeger was ik rijk in mijn portemonnee, en nu in mijn hart."

Mevrouw Bultjens: "Oh brother, keep smiling!"

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden