Niets mooier dan een tunnelvisie

Het ware geluk wordt vaak aan ons oog onttrokken. Omdat het dieper ligt. Vooral jongensgeluk komt niet graag naar de oppervlakte, huist liever in tunnels. De Rotterdamse Electrische Tram, de RET (maar zeg nooit ret, zeg altijd: er-ee-tee) legt sinds 9 februari 1968 de infrastructuur aan voor al die gelukzaligheid. 78,3 kilometer rails telt de Rotterdamse metro nu, waarvan bijna 18 kilometer ondergronds. Dagelijks denderen 300.000 reizigers onder de stad door. In de webshop van de RET is jongensgeluk op een t-shirt verkrijgbaar en is METRO de afkorting van: Met Een Teringgang Rotterdam Onderdoor.

En vandaag mogen we voorin zitten, naast bestuurder (zeg nooit chauffeur of machinist, zeg altijd bestuurder) Paul Rasenberg. Ooit bovengronds begonnen als medewerker dienstverlening, later zat hij op de tram. Tot hij toe was aan wat meer diepgang in zijn werk, en dan zit je bij de ondergrondse goed, natuurlijk. Al uit dat zich vooral juist bovengronds: "Kijk, dit is waarom dit werk zo mooi is", zegt Rasenberg als voorbij Kralingse Zoom, het centrum van Rotterdam opdoemt. Met z'n Potlood, z'n Puntzak en z'n Zwaan. "En dan moet je in de winter eens kijken, als er sneeuw ligt", zegt onze bestuurder, die ook op de RandstadRail rijdt, het ov-project van de metropoolregio Rotterdam - Den Haag, waar metro en lightrail samenkomen, en waar het spoor behalve door dichte stedelijkheid ook door kilometers open weiland snijdt. De E-lijn. In 2017 wordt de B-lijn vanuit Nesselande doorgetrokken tot aan Hoek van Holland. Van strand naar strand kun je dan.

Maar nu gaan we naar Schiedam. Daar keren we, om koers te zetten naar Nesselande, de jongste uitbreidingswijk in het noordoosten van Rotterdam. Paul - het werd vanzelf Paul - bestuurt nu een SG3. De eerste rit bestuurde hij nog een SG1. Maar zeg nooit SG1, zeg altijd 'bommetje'. Van Bombardier, de Canadese fabrikant van de treinen. Een echte treinenfreak hoef je niet te zijn om dit werk te kunnen doen, denkt Paul. Al kan hij zich voorstellen dat de meeste van zijn collega's als kind ook al met treintjes speelden. Een stuk of zes, zeven van die collega's treffen we op station Kralingse Zoom, waar we een kwartier hebben om koffie te drinken. Het gesprek gaat over de fiets wel of niet in de metro en vooral: wanneer. Dat moet duidelijker worden gecommuniceerd, vinden ze, anders krijg je ongelukken als het druk is. Ja, toch, niet dan. Nou, luitjes, tot ziens. Want we gaan weer, de metro wacht nooit. Weer een andere route. Het zogeheten rondje om de kerk, heikel onderwerp bij de Nederlandse Spoorwegen, speelt niet bij de er-ee-tee. Niet bij Paul, tenminste - en voor zover hij weet ook niet bij anderen. Je weet dat er vijf lijnen zijn en daar heb je het mee te doen, daar komt het op neer. Groot gelijk, natuurlijk. Alsof het al niet spannend genoeg is. Bij Marconiplein met 70 per uur de tunnel in duiken, na helemaal aan het daglicht gewend te zijn, dat is iedere keer een kleine sensatie. Nee, niets mooier dan een tunnelvisie.

(Wim Boevink is deze week afwezig)

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden