Niets kruipt onder de huid

Vanuit het zwakke schijnsel van de lantarens in het klassieke Berlijnse park Tiergarten, met z'n beelden van Wagner en Bismarck, is de plotselinge confrontatie met de hemelreikende, helverlichte architectuur van de Potsdamer Platz een bijzondere. Men valt hier via opengebroken asfalt onherroepelijk de coulissen van de vijftigste Berlinale binnen, als ware het een imponerend filmdecor. Als Bob Hoskins die met Roger Rabbit voor het eerst 'Tune Town' betreedt, bevolkt door louter stripfiguren en getekende zonsondergangen. Of, zo noteerde de Frankfurter Allgemeine: een wereld als door Potemkin uit Playmobil opgetrokken.

Kil, zo is de ambiance vaker genoemd, maar dat moet dan vooral aan het weer hebben gelegen. Met de lentezon van de afgelopen dagen, die de hoofdzakelijk hip bezonnebrilde bezoekers van het filmfestival naar terrassen lokte, oogde de locatie zelfs vriendelijk - gelukkig maar voor al die meisjes die op Leonardo DiCaprio stonden te wachten. Vriendelijk, doch onecht. Op de oude, versleten locaties in west, nabij Ku-damm en Bahnhof Zoo, drong het prozaïsche Berlijnse straatleven van gegrilde worsten, zwervers en goedkope kledingzaken zich aan de festivalgangers op. Hier schitteren slechts Swatch en Mercedes, is de worst door sushi vervangen en lachen de Chinese actrice en juryvoorzitter Gong Li en hoofdrolspeelster Milla Jovovich uit Wim Wenders' openingsfilm ons vanaf L'Oréal-reclameposters toe.

Maar dit alles past bij een festival dat zo graag met Hollywoodsterren koketteert en films als 'The Beach' in het competitieprogramma opneemt. Vandaar het wachten dit weekeinde op 'Leo' die in deze nieuwste film van Danny Boyle de rol van rugzaktoerist Richard speelt. De blikken die Boyle vanuit de hemel laat vallen op het paradijslijke eiland waar DiCaprio's zoektocht naar het perfecte strand moet eindigen zijn prachtig, en de vondst om hem in animatie als een soort 'Supermario' in een gameboyspel door de Thaise jungle te laten rennen is zeker origineel, maar het gevoel dat na de aftiteling overheerst is leegte.

Het begint al in de eerste minuten, als Richard in zijn backpackers-hotel in Bangkok een groepje landgenoten gadeslaat die onder het genot van een joint naar 'Apocalyps now' kijken. Coppola's Vietnam-klassieker werpt een lange schaduw over de rest van het verhaal. De queeste van captain Benjamin Willard naar colonel Kurtz, vanuit de zogenaamde beschaving tot in het hart van de duisternis, is 25 jaar later verworden tot de banale fantasie van een stel rugzaktoeristen. Zij zeggen eveneens de beschaving te willen ontvluchten, maar slepen haar nog altijd met zich mee, van make-up remover tot gameboy. Ze zijn allemaal op zoek naar de ultieme kick, naar 'de' plek die nog niemand ontdekt heeft.

Richard en zijn vrienden weten zo'n plek te vinden, een hippieparadijs waar de eeuwige lol regeert, en dat natuurlijk al snel barsten vertoont. Richard zondert zich af en verwordt, alleen in de jungle, tot een soort captain Willard, teruggebracht tot zijn instincten, maar echt overtuigend is deze transformatie niet. Je blijft - ook dankzij de Supermario-vondst - gewoon wachten op een 'game over'-teken, en dat dan alles weer normaal is. En zo gaat het dan ook. Zelfs het spelletje Russisch roulette waaraan Richard zich op het laatst moet onderwerpen - geleend uit die andere Vietnam-klassieker, 'The deer hunter' - loopt in 'The Beach' onschuldig af. De vraag is of het imitatie-karakter van de emoties te wijten valt aan Boyle, het verhaal, of de tijdgeest, die de onmogelijkheid van authentieke ervaringen ademt. In ieder geval past het bij de omgeving van de Potsdamer Platz, waar men zo graag de geleende glamour van Hollywood om de schouders drapeert.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden