Niets erger dan een onberispelijke tuin

Deze week heb ik me prettig verbaasd over uitspraken van Lord Snowdon en Christopher Lloyd, de tuinboekenschrijver, die elkaar blijkbaar ontmoetten in het tuincentrum. Ik stel mij voor dat de één een wagentje met wintergroene hei zoals Erica erygena 'Irish Dusk' en wat zakken potgrond voortduwde en de ander een kar met herfst- en winterbloeiende crocussen zoals Crocus speciosus 'Artabir' en Crocus laevigatus 'Fontenayi'. Christopher Lloyd zal na een stuurs knikje iets gemompeld hebben over de zalmroze klokjes van de heide die naar honing geuren - deze Erica verdraagt zelfs kalk - en Lord Snowdon, de karakteristieke kop van Christopher bewonderend, heeft met een hoofdbeweging naar de niet alledaagse bollen vast een grapje gemaakt over genieten is vooruitzien.

Na wat beleefde opmerkingen over en weer zullen ze in vuur en vlam zijn geraakt nu zij in elkaar de groenliefhebber hadden herkend en deden ze boude uitspraken over tuinen en tuiniers. Eén ervan hield me bezig, ze beweerden namelijk dat niets erger is dan een onberispelijke tuin waar de goede smaak van afdruipt maar die het eigen stempel van de eigenaar ontbeert. Voorbeelden uit tuinboeken en tuinbladen zijn dan klakkeloos gekopieerd en samen met geleende ideeën, opgedaan tijdens tuinenreizen, de optelsom die als 'eigen' tuin wordt gepresenteerd. Je herkent echter het voorjaarslaantje met bollen en de witte borders van Sissinghurst met zilverbladige bomen als Pyrus salicifolia pendula, de Schotse distel Onopordum acanthium en de witwollen lamsoor: Stachys lanata. Zouden er in Nederland zoveel Eremurussen (naald van Cleopatra) zijn verkocht als men niet de groene taxushagen van Vita Sackville-West met deze daar prachtig tegen afstekende foxtaillilies voor ogen had gehad?

Als kwekerij en kleinkinderen niet zo'n groot deel van mijn tijd opslokten zou ik de uitspraak van de heren proeven, uitrollen, kneden en weer proeven. Zou ik me ooit een hoedje hebben gezocht naar de Victoriaans Primula polyanthus 'Goldlace', die chocoladebruin is met een gouden randje en die samen met Fritillaria michailovskyi - met dezelfde kleuren - zo'n verrukkelijk schouwspel vormt, als ik er in de beroemdste tuin van Engeland niet door was getroffen? Deze op vochtige plaatsen snelgroeiende primula is ook een lust voor het oog met kleine narcissen en amandelwolfsmelk: Euphorbia amyg daloides var. robbiae. Vast en zeker zou in Nederland ook het gebruik van de hangende lila bloemschermen van Allium cernuum en de zilveren sterren van Allium christophii tussen roze rozen onbekend zijn gebleven als we er ons in de Engelse borders niet aan hadden kunnen vergapen.

Laat mij maar herfstborders proberen te maken zoals Rosemary Verey van Barnsley House, die met heleniums, daglelies, wonderboom (Ricinus) en dahlia's een dusdanig feest van de herfst maakt dat je er de naderende winter door vergeet. En het recept voor een zwarte en zilveren tuin, dat ik meedraag naar alle tuincentra, is ook niet van mezelf. Ik zoek Salvia officinalis 'Purpurascens', Cynara scolymus, die aan artisjok is verwant en Crambe maritima, de bekende zeekool met zijn gegolfde zilveren blad. Daarbij nog flink wat Foeniculum vulgare 'Giant Bronze', dat is de bronskleurige venkel, en natuurlijk veel zwarte tulpen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden