Niet mijn Kuifje

Deze week gaat Spielbergs Kuifje in de Nederlandse bioscopen draaien, onder de titel 'The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn'.

Het Geheim van de Eenhoorn dus.

Ik zie er niet naar uit.

Filmische adaptaties van stripverhalen zijn, anders dan van romans, meestal teleurstellend. Afgaande op recensies uit België, waar de film al te zien is, moet je aannemen dat Spielberg van zijn Kuifje een wervelende actiefilm maakte, in 3-D, snel en flitsend, met adembenemende technieken die werden opgedaan bij 'The Lord of the Rings' en 'Avatar'. De Kuifje-film moet straks aanslaan bij een groot Amerikaans publiek, dat de oorspronkelijke albums van Hergé niet kent.

Spielberg heeft overigens geput uit drie van die albums om zijn film nog voller te maken: naast 'Het Geheim van de Eenhoorn' en het vervolgalbum 'De Schat van Scharlaken Rackham' heeft hij ook gebruik gemaakt van 'De Krab met de Gulden Scharen' - Amerikanen moet je grote, calorierijke porties voorzetten.

'Spielberg brengt Kuifje naar de 21ste eeuw' schreef NRC Handelsblad.

Fijn. Maar welke Kuifje is dat, die in deze eeuw in motion-capture en in 3-D over het doek wervelt, opgezweept door Hollywood orkestmuziek ?

Niet mijn Kuifje.

Mijn Kuifje is van de jaren zestig van de twintigste eeuw. Hij liep toen al een tijdje mee, want de albums waarop Spielberg zich baseert zijn oorspronkelijk tijdens de oorlog, dus tijdens de Duitse bezetting, gepubliceerd in het Duitsgezinde dagblad Le Soir. Het kwam Hergé op het verwijt van collaboratie te staan.

Niet dat ik hem dat verweet, ik was in de jaren zestig een opgroeiend kind, dat voor het eerst met de Kuifje albums kennis maakte. Ik nam ze gisteren nog eens ter hand, na jaren, en wenste het onmogelijke: dat ik ze nog eens voor het eerst zou kunnen lezen.

Terug naar die eikenhouten tafel met dat Perzisch kleed, de gloeiende kolen achter het micaglas, in die ene gestookte kamer. Terug naar dat kleine huis, aan een doodlopend, onverhard straatje. Terug naar die onaanzienlijke Twentse fabrieksstad.

De kachel suisde, de pendule tikte, maar in het bonzende jongenshoofd ging een foeterende kapitein te keer tegen een blaffend hondje, ('hou je snuit toe, vierpootaugurk!') terwijl hij 's nachts in een sloep rondpeddelde bij een geheimzinnig schip dat voor een Zuid-Amerikaanse kust in quarantaine voor anker lag.

En in dat jongenshoofd huiverde het toen Kuifje in Shanghai die prik met gif - het gif dat waanzinnig maakt - kreeg toegediend van de intens gemene Japanner Mitsuhirato.

Daar op die tafel met dat kleed moet ook het wonderschone album 'Kuifje in Tibet' voor het eerst zijn opengevouwen, die liefdevolle zoektocht naar de doodverklaarde Tchang.

Dat was mijn Kuifje: van stil papier en drukinkt, een hoofd vullend met grote verhalen over de wijde wereld buiten dat Twentse straatje.

Nooit zal een film die plaatjes zo in beweging kunnen zetten als dat kinderhoofd toen kon.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden