Niet leuk

Rob Schouten

Politici zijn niet leuk. Dat heeft het Nederlandse humoronderzoek, dat de televisiezender Comedy Central heeft gehouden, uitgewezen: de leukste politicus, Jan Marijnissen, scoort een 6,1, de minst leuke, Geert Wilders, een 3,6. Geen beste cijfers en ze kloppen: als er in de Tweede Kamer luid geschaterd wordt, zitten wij zonder een spier te vertrekken toe te kijken. Misschien is het in Engeland, waar ze in het parlement stampen en fluiten en waar een cabaretier burgemeester van Londen is, anders, maar mij stelt de Nederlandse uitslag eerlijk gezegd wel gerust. Waarom zouden politici humoristisch moeten zijn? Omdat ze op tv komen? Want dat is toch kennelijk de vooronderstelling: wie op tv komt moet leuk zijn. Anders had het onderzoek ook wel de leukste historici en astronomen aangewezen of de allergrappigste verpleegsters en assuradeurs. Steeds meer is de televisie een lachmachine aan het worden, waarop we gevat en geestig willen overkomen, misschien wel onder het motto dat er al genoeg ellende in de wereld is. Maar ik ben al blij als politici politiek bedrijven. Het bijpassende spreekwoord is: schoenmaker, blijf bij je leest. Misschien zouden we politici met al te humoristische neigingen evenzeer moeten wantrouwen als die met commissariaten en andere verdachte bijbaantjes. In zijn essay ‘Merkwaardig gedrag van sommige ambassadeurs’ beschrijft de filosoof Montaigne een aantal voorbeelden van branchevreemd optreden: ‘Iedereen praat liever over andermans vak dan over dat van hemzelf. In de waan dat zoiets meer aanzien geeft’. En dan noemt hij Dionysius de Oudere, die zijn goede reputatie als veldheer inruilde voor een slechte naam als dichter. En Caesar die bijna niks over zijn krijgskunsten vertelt, maar van alles over zijn verrichtingen als bruggenbouwer. ‘Zo breng je nooit iets behoorlijks tot stand’, schrijft Montaigne over deze verstrengeling van incongruente eigenschappen. Maar omdat politici tegenwoordig, net als sporters en andere sterren, voortdurend moeten opdraven in programma’s als ‘Dit was het nieuws’, ‘De wereld draait door’ of ‘Pauw en Witteman’ ontstaat het gevoel dat ze net zo leuk moeten zijn als hun ondervragers of de andere gasten. Waar de Nederlandse behoefte om zoveel mogelijk te schateren vandaan komt? Vroeger had je Wim Kan, dan zag je politici één keer per jaar schuddebuiken en dat was dat. Misschien heeft het iets te maken met democratisering en nivellering, we zeggen per slot van rekening ook geen excellentie meer. Merkwaardig vind ik trouwens dat het Koninklijk Huis van deze humorcultus gevrijwaard is gebleven. Toen het nog niet hoefde, heette Beatrix nog ‘Prinses Glimlach’ maar in deze lollige tijden heeft de vorstin juist een ijzeren allure aangenomen. Ook in Willem Alexander en Maxima veronderstellen we geen moppentappers. Dat wijst erop dat Nederland bij de leiding toch graag wat ernst ziet. Het is dus maar goed dat onze politici, ondanks hun status van tv-held, niet zo erg leuk zijn. Maxime Verhagen, Bas van der Vlies, Jet Bussemaker, Ewout Irrgang, Cisca Joldersma, ik ben trots op jullie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden