tuin in de eifel

Niet de hele tuin hoeft esthetisch verantwoord te zijn

Beeld Maartje Geels

Gerbrand Bakker is schrijver en hovenier. Hij verhaalt over zijn huis, tuin en buren in de Duitse Eifel.

Het is weer eens zo’n dag waarop de winkels dicht zijn. En het is geen zondag. Fronleichnam, letterlijk ‘het lichaam van de Heer’, in het Nederlands Sacramentsdag. En toch voelt het als zondag, vreemd is dat toch. Het is rustig, ik wil steeds de tv aanzetten voor sport, maar er is geen sport.

Ik zit op het onderste terras en lees in ‘Derek Jarman’s Garden’. Lezen én kijken, meer dan de helft van het boek bestaat uit foto’s. Over een tuin op een onmogelijke plek, de eindeloze kiezelstranden bij Dungeness in Kent, waar de oostenwind de planten geselt met zout, waar de meeste zonuren zijn en de minste millimeters regen van heel Engeland. Een rommeltje, zullen veel mensen denken als ze de tuin zien die vol staat met door zon en zeewater witgeblakerde boomstammen en verroest ijzer en waarin de meeste struiken en bomen niet hoger worden dan een meter. Zo her en der een steencirkel. In het midden een zwartgeteerd vissershuisje met gele kozijnen. ‘If a garden isn’t shaggy, forget it’, schrijft hij zelf. Derek Jarman was een Britse filmmaker. Hij overleed in 1994, 52 jaar oud, aan aids.

Buxusboom

Later, het boek half uit, zit ik op het bovenste terras. Ik doe niets, rook en kijk, wacht op het onweer dat me beloofd is. Onweer betekent regen. Een rode wouw vliegt heel laag rondjes, hij verandert van richting door zijn prachtige staart te kantelen. Ik kijk naar de buxusboom, die baart me zorgen. Is hij ziek? Is het te droog voor hem? Overal takken met dode bladeren. Die boom is oeroud, minstens vier meter hoog. Ik wil hem niet kwijt.

In de schaduw van de buxus ligt het eerste betonnen vierkant van de Japanse tuin. De ziekenboeg. Alleen daarom al wil ik mijn buxus niet kwijt, dit is de enige plek in de Japanse tuin die vanaf een uur of drie een beetje schaduw krijgt. Ziekenboeg of kraamkamer. Er staan een herstellende rododendron, een kapotgevroren aucubaatje, piepjonge tamme en paardenkastanje, schriele rozemarijn en tijm, aangetaste hebe’s, een schamele azalea, kleine buxusjes en drie rode lelies die ik vorig jaar gered heb van de begraafplaatsstort. Het onweer trekt voorbij, in de verte. Alle regen zal in Bitburg gevallen zijn.

Ik hou erg van dit vierkant. Ik zorg er ook goed voor. Minstens één keer in de week maak ik de leemgrond rul zodat het water de grond in kan en regelmatig knip ik een takje of zelfs een enkel blad af. Elke dag bewateren. Derek Jarman zou het goed gevonden hebben. Shaggy, ruig, zijn alle planten en struiken. Shaggy en shabby. Ik hou er zo van omdat het een vierkant is dat niet hoeft te voldoen aan esthetische tuineisen. De al dan niet zieltogende planten staan er gebroederlijk bij elkaar, zonder gedachten aan compositie, bloemkleur, bladvormen. Ze staan er te overleven en ik help ze daarbij. Niks meer en niks minder.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden