Column

Niet alleen de tijd, ook fietsen heelt alle wonden

De Australische zwemmer Ian Thorpe. Beeld epa
De Australische zwemmer Ian Thorpe.Beeld epa

Ik zit op de fiets en huil. Dat is geen goede combinatie. Hoewel ik niet hard rij, gaat mijn huilen al snel richting hyperventileren, met lange snikken en piepende uithalen. Kun je ook huilen tijdens het zwemmen? Vast niet. Bij elke snik haal je een gulp water binnen. Dan verdrink je letterlijk in je tranen. Huilen in het zwembad was er dus vast niet bij voor Ian Thorpe, de oud-zwemkampioen uit Australië. Vorige week werd hij opgenomen in het ziekenhuis om voor zijn depressie en alcoholverslaving behandeld te worden.

Zou hij nog zwemmen? Of heeft hij het bad na zijn mislukte comeback in 2012 voorgoed vaarwel gezegd? De media berichten enkel dat hij nog op de Australian Open en de bruiloft van een vriendin gezien werd, waar hij vrolijk en gelukkig leek. Een paar dagen later kwam hij na een ongeluk in het ziekenhuis terecht - en bleek hij opnieuw depressief en aan de drank, net als tijdens zijn zwemcarrière. Toen was hij soms zelfs zo wanhopig dat hij overwoog er een eind aan te maken. De meest succesvolle Australische sporter ooit. En toch zo ongelukkig.

De ijzige wind hapt in de warme spoortjes op mijn wangen. Ik heb zoveel gehuild op de fiets de laatste maanden, ik weet inmiddels hoe het werkt. Het eerste halfuur fiets ik met een dikke keel, tot de tranen niet meer te houden zijn. Dan huil ik. Even. Daarna gaat het langzaam beter. Nog een paar minuten. Dan zie ik de zon weer, die de berijpte velden een gouden randje geeft.

Balsem voor de ziel
Deze winter is na bijna elf jaar mijn relatie stukgelopen. De dingen die mij doen piekeren, zijn niet uniek. Iedereen die een lange relatie verbreekt kampt met dezelfde vragen. Hoe moeten we verder zonder elkaar? Vind ik ooit weer iemand? Het loslaten doet pijn. Clichés zijn doorgaans waar: geef het tijd, want tijd heelt alle wonden. Maar je kunt ook te veel tijd hebben en dan worden de wonden alleen maar rauwer.

Waar sporten balsem voor de ziel is, kan topsporten een vloek zijn. Het lichaam wordt uitgedaagd. De geest minder. Als je goed in je vel steekt, is dat geen probleem. Gaat het minder, dan heb je heel wat uren op een dag die je kunt besteden aan piekeren. Voor het trainen, na het trainen als je probeert te rusten, zelfs tijdens je training. Of als je slapen wilt. Voor je het weet zuigt de draaikolk in je hoofd je steeds dieper weg. Mijn draaikolk is een kleintje. Maar toch. Soms zit ik er zo in vast dat ik zou willen dat ik een gewone baan had, met veel aan mijn hoofd, dan had ik die zeeën van tijd om te piekeren niet.

Overvloed aan tijd
Bij de kracht van Ian Thorpes draaikolken kan ik me nauwelijks iets voorstellen. Ze zijn te sterk voor hem, hij gaat telkens kopje onder. Tijdens zijn zwemcarrière, maar ook nu, erna. Wat moet hij, na vijf gouden medailles en genoeg geld voor de rest van zijn leven? De afleiding die hij hoopte te vinden in andere dingen, vond hij niet. De overvloed aan tijd overspoelt hem, de negatieve gedachten blijven draaien in zijn hoofd.

Daarom hoop ik dat hij af en toe zijn zwembroek nog eens aantrekt en het warme water induikt, voelt hoe het zijn lichaam omvat, hoe hij er doorheen snijdt om aan de overkant aan te tikken. Ik veeg mijn wangen droog, draai mijn gezicht naar de laagstaande zon. Knijp mijn ogen toe. Een zucht ontsnapt, mijn hart voelt een stuk lichter. Wat zou ik moeten zonder mijn fiets? Niet alleen tijd, ook fietsen heelt alle wonden. En wie weet, zwemmen uiteindelijk ook.

Volg Marijn de Vries ook op Twitter

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden