Niet alle chocolaatjes smaken even lekker

Toneel

De baard van God Hotel Modern HHHHH

'Life is like a box of chocolates. You never know what you're gonna get', luidt de onsterfelijke uitspraak van filmpersonage Forrest Gump. Volgens de spelers van Hotel Modern is hun voorstelling 'De baard van God' ook een doos chocolaatjes, of een koektrommel, of een bosje bloemen. Iets met afwisseling in elk geval. En ook de chocolaatjes van Hotel Modern gaan over de onvoorspelbaarheid van het leven. Of de dood.

De verschillende, schijnbaar losstaande scènes in de 'De baard van God' laten namelijk zien hoe de dood ingrijpt in het leven en hoe vervolgens de tijd niet terug te draaien blijkt. De twee kernscènes vertellen een verhaal gerelateerd aan de spelers zelf: we horen de vader van Pauline Kalker in een opgenomen interview vertellen hoe hij onderdook in de oorlog en hoe hij zijn vader verloor. De andere kernscène verbeeldt de jeugdherinneringen van Arlène Hoornweg aan de dood van haar vader die bovenkomen na het overlijden van haar moeder.

De scènes worden gecreëerd volgens de specialiteit van Hotel Modern: live animatie. Gefilmd door cameraatjes worden maquettes die overal over de speelvloer staan verspreid met poppetjes, speelgoedauto's en andere rekwisieten tot leven gebracht. Met een speelgoedvliegtuigje en een doosje wordt overtuigend een aanval van een Spitfire op een Duitse vrachtauto nagebootst. Dat de popjes grof zijn gekleid, de grove touwtjes waarmee hun armpjes worden bewogen duidelijk zijn te zien en de maquettes onmiskenbaar zijn gemaakt van oude dozen, deert niet. De spelers weten met hun knappe manipulaties de verbeelding van de toeschouwer zodanig aan het werk te zetten dat hij soepel meegaat in de liefdevolle en ontroerende portretjes van leven en dood.

Mooi speelt de groep ook met het verloop van tijd: een maquettestraat gaat door een paar slimme ingrepen in een paar minuten decennia terug in de tijd. En door een video terug te spoelen, laat de groep God een banaan en de aarde scheppen, in plaats van pellen of vernietigen.

Niet alle chocolaatjes in de doos van Hotel Modern zijn even lekker. Een verhaaltje over de baard van God of een vliegtuig dat terug in de tijd gaat, missen de fantasie van de andere scènes en lijken vooral bedoeld als bruggetje of om de (erg korte) voorstelling wat te verlengen. Het zijn overbodige smaken waar de 'De baard van God' goed zonder kan.

Robbert van Heuven

www.hotelmodern.nl

Cabaret

Hulphond Remko Vrijdag en Martine Sandifort HHHHH

Aan het einde van de voorstelling 'Hulphond' laten Remko Vrijdag en Martine Sandifort nog even zien waar we ze van kennen: de imitaties van boer Aad en boerin Henrieke uit 'Boer zoekt vrouw'. De wekelijkse nabespreking bij 'DWDD' was dit najaar een hitje op tv en internet.

Vrijdag en Sandifort kennen elkaar al twintig jaar, ze waren klasgenoten op de Kleinkunstacademie. In een sterk openingslied komt in sneltreinvaart langs waar ze eerder succes mee hadden: het cabarettrio De Vliegende Panters en Sandifort en Klaasen, met Alex Klaasen. Ook de keerzijde komt langs: Sandifort viel in een diepe depressie en Vrijdag moest een aantal verslavingen de baas worden. Er wordt dan een subtiel spel met de waarheid gespeeld.

'Hulphond' lijkt op wat die twee al eerder in het theater hebben laten zien: een snelle aaneenschakeling van korte en langere sketches en liedjes. Hun kracht ligt absoluut in het typeren van de meest uiteenlopende personages. Of het nou een asociale en dominante vrouw is die haar man rondcommandeert of een onhandige sekstoerist die op zoek is naar een 'happy ending', het is raak. De accentjes, de gebaren, het telkens dreigende noodlot: mooi om te zien. Muzikaal zijn Sandifort en Vrijdag op dreef met bijvoorbeeld een meezinger over begraven of cremeren en een cursus opera zingen voor doven. Sandifort weet razend knap de coloratuur van de Koningin van de Nacht in Mozarts Zauberflöte enorm eentonig te laten klinken. Maar naast die solide scènes zijn er toch ook een flink aantal die de plank misslaan. Op een gegeven moment zakt de voorstelling zo in dat het pijnlijk wordt en lopen er zelfs mensen weg. Maar net als je denkt 'oei, dit wordt een erg lange zit', piekt 'Hulphond' weer tot grote hoogte. Met het lied 'De pijn is weg' van Theo Nijland bijvoorbeeld en de zogenaamde vragen uit de zaal.

De voorstelling voelt onevenwichtig aan. Sterk en zwak liggen dicht bij elkaar. De rake liedjes en sketches zijn meteen heel goed, de zwakkere meteen behoorlijk flauw, soms zelfs infantiel. De verwachtingen waren vooraf misschien te hooggespannen. Maar op basis van het talent en vakmanschap dat deze dame en heer overduidelijk in huis hebben, mag je aannemen dat ze een completere voorstelling kunnen laten zien.

Rinske Wels

Tournee t/m 3 mei. Informatie: www.hihahulphond.nl

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden