Niemand mist Jip

Beeld Flickr/Axel Naud

Het leek een goed idee, zo'n schattig schildpadje in huis. Maar een jaar later is hij twee keer zo groot en niet echt aaibaar. In het gezin van Dana Ploeger rijst de vraag: wat doen we met Jip?

Naast me borrelt en bubbelt de pomp van het aquarium. Een rustgevend geluid tijdens het schrijven. Hier woont Jip, ons nieuwe huisgenootje. Na een ellenlang zeurproces is hij de uitgekomen hartewens van onze jongste. Een schildpadje was echt haar aller-, allerliefste lievelingsdier. Weinig aaibaar, maar zo aandoenlijk.

En nu zwemt hij de hele dag rond in zijn bak. Tussen de bedrijven door observeer ik hem. Hij rekt zich geregeld uit met een poot naar voren of ligt loom op zijn eiland van boomschors onder de warmtelamp. Zijn schattige kopje met gele wangetjes piept uit het schildje als hij iets hoort.

Na een paar weken herkent hij mijn dochter als ze met het plastic busje schildpaddenvoer aankomt. Dan duikt hij plots het water in en zwemt driftig heen en weer voor het glas, tot hij de korrels van garnalen, meelwormen, vlo-kreeftjes en visjes krijgt. Jip heeft een goed leven.

Groot en oud
Voor we aan de schildpad begonnen, bestudeerde ik diverse websites: 'Schildpadden zijn populaire huisdieren. Zorg voor een ruim genoeg verblijf. Het zijn alleseters; ze houden van rauwe vis en vlees.'

Alle verzorgingstips namen we serieus. Het zinnetje 'realiseert u zich wel dat kleine schildpadjes groot worden - en oud!' las ik ook, zijdelings. Na een jaar begrijp ik heel goed wat ze bedoelden.

Jip groeit namelijk in korte tijd bijzonder hard. Van een schattig klein schildje tot een reusachtige pad, die hele brokken rauwe zalm wegschrokt en steeds klem zit tussen het eiland en de decoratiestenen. We nemen maatregelen. De grote stenen eruit, wat plastic waterplanten weg en geven we hem niet te veel voer?

Bekenden en familieleden bekijken de bak inmiddels vol afkeuring. In plaats van het vertederde 'aaah, wat schattig' klinkt steeds vaker 'aaah, wat zielig'. We besluiten dat het tijd is voor een groter verblijf. Maar dat betekent een bak van 1,5 meter breed, zijn huidige woning is al bijna een meter.

Heisa
Enige weerstand bekruipt me. En als een buurman vertelt dat een schildpad met zijn bak meegroeit, dus bij een groter verblijf binnen de kortste keren weer klem zit, komen de twijfels. Hebben we ons misschien vergist? Is het eigenlijk wel een gezellig huisdier? Zo'n groen, zwemmend schild dat twee keer per dag korrels krijgt. En dan die stinkende bak; een schildpad produceert namelijk eindeloos veel poep. Het aquarium ligt binnen twee weken bedekt met een laag bruingroene derrie. En schoonmaken is een hele heisa.

Beeld Flickr/Asad Uddin

En zo transformeert Jip van een aandoenlijk lievelingsdier in een stinkend, schonkig en regelmatig klemzittend watermormel. Mijn dochter (10) is inmiddels totaal afgeleid door twee babypoesjes, die onverwachts bij ons zijn geboren. Want zeg nu zelf. Een schildpad achter glas of überzachte babypoesjes?

Met een verhuizing voor de deur dringt langzaam tot ons door: we hebben een dier aangeschaft, waar we eigenlijk te weinig van af weten en dat ons teleurstelt. Precies waar al die dierensites voor waarschuwen: 'Laat mensen eerst eens goed nadenken voordat ze een dier nemen. Een dier neem je immers niet voor even, maar voor zijn hele dierenleven!' En een gemiddelde schildpad wordt zo'n 40 tot 60 jaar oud.

Ik schaam me, Jip wordt steeds meer een sta-in-de-weg. We bespreken de situatie aan tafel en komen tot de conclusie dat hij misschien beter af is bij een ware schildpaddenliefhebber. Ook mijn dochter bekent: "Ik vind Jip eigenlijk niet meer zo leuk."

Marktplaats
We voelen ons schuldig en rot. Maar kennelijk niet rot genoeg om hem te houden. De volgende dag staat Jip op Marktplaats: 'Mooie lieve schildpad van 1 jaar oud. Gratis af te halen onder voorwaarde dat hij een groot onderkomen krijgt.' Na een maand heeft nog niemand gereageerd. Jip blijft waar hij zit en het wordt er niet beter op. We vragen geregeld aan vrienden en kennissen of die hem misschien willen verzorgen, maar Jip is nergens welkom.

Bestaat er niet zoiets als een schildpaddenopvang. Net als voor zeehondjes. Of kun je een schildpad gewoon naar het asiel brengen? Een vriendin uit Utrecht zegt dat hij wel bij haar in de gracht kan, daar zwemmen er meer.

Maar op site van de Dierenbescherming lees ik: 'Schildpadden komen van nature niet in Nederland voor, dus als u een schildpad in een sloot aantreft, is dat dus altijd een gedumpt huisdier. Het is niet dierwaardig om dieren zomaar te dumpen in de natuur.' Ja, ja. Ik snap het. We zijn onmensen, dierendumpers.

Uiteindelijk stuit ik op een schildpaddencentrum in Alphen aan den Rijn, waar ze ongewenste schildpadden opnemen. Ik stuur meteen een mailtje en diezelfde zaterdag mag hij om 11 uur komen. Ter plekke moet ik 42,50 euro pinnen voor alle onkosten. We krijgen nog wat vervoerstips (droge, donkere box zonder water, want daar krijgt de schildpad stress van) en dan rijden we met Jip naar de opvang.

We worden hartelijk ontvangen en krijgen uitgebreid uitleg over hoe het Jip zal vergaan. Maar eerst moet hij onderzocht. Hij blijkt gelukkig gezond, ziet er goed uit en is een meisje! We moeten er een beetje om grinniken. De verzorgster vertelt dat ze nog best klein is, ze zal nog zeker twee keer zo groot worden. Tjonge.

Dan komt het afscheid. Mijn dochter kijkt nog een keer en zegt: "Dag Jip." Dan verdwijnt-ie in quarantaine.

Sleutelhanger
Over twee weken zal hij op een zondag uitgezet worden bij de andere schildpadden. Dat gebeurt met speciale duikers, om ze voorzichtig de diepe vijver in te begeleiden - iets dat ze niet gewend zijn.

Bij de prijs inbegrepen zit een bezoekje aan de opvang en we bekijken het toekomstige thuis van Jip. Duizend vierkante meter schildpaddenparadijs. We zien grote eilanden met daarop tientallen schildpadden, zonnend onder warmtelampen. Overal vijvers, bassins en veel waterplanten. Het is er lekker warm.

"Hier gaat-ie het vast fijn krijgen, met zoveel vriendjes", zegt mijn dochter gerustgesteld. In het winkeltje kopen we een schildpaddensleutelhanger - als aandenken. Twee weken later denken we op zondag nog even aan Jip. Ik zie haar in gedachten door de duikers - op handen gedragen - heel voorzichtig in het reuzenbassin verdwijnen. Even onwennig rondkijkend, dan lekker spartelend richting haar nieuwe vrienden. Verder komt ons tijdelijke huisgenootje eigenlijk nooit meer ter sprake. Want eerlijk is eerlijk. Niemand mist Jip.

Reageren? Van welke parkiet, vis, hond, kat of cavia heeft u ooit spijt gekregen? Vertel het ons, in 150 woorden, via tijdpost@trouw.nl

'Voor ons was ze een heel lief hondje'

Heel lang had het gezin van Mathilde Bos (46) de puppy Tara nog niet. Hooguit tien minuten. En toen al deed de Oudduitse herder haar versteld staan. "Bij de drive-in van de Burger King kreeg ze van de medewerkster een hondensnack. Ze werd toen zó fel, sprong haast uit het raam. We schrokken ons rot, want als een pup net bij zijn moeder vandaan is, is-ie vaak angstig en timide."

Eenmaal thuis ging het ook niet goed. Puppy Tara jaagde de poes zodanig op dat ze nooit meer naar beneden is gekomen. En in de weken erna werd duidelijk dat ze ook niets moest hebben van andere poezen of honden die kleiner waren dan zij.

Mathilde ging in 2,5 jaar tijd met Tara naar puppycursus, schakelde twee gedragsdeskundigen in, bezocht een aantal keer de dierenarts, probeerde diverse halsbanden uit en vestigde haar hoop op een dame die haar hond energetisch behandelde.

Van dat instralen leek Tara iets rustiger te worden. Even, want kort daarna ging het weer mis. Het tuinhek stond open en Tara viel een passerend hondje aan. Tot bloedens toe. "Dat hondje moest naar de dierenarts en de rekening was - terecht - voor ons."

Het gekke was, zegt Mathilde, dat ze voor de gezinsleden thuis een heel lieve hond was. Aanhankelijk, gezellig, blij als je weer thuis kwam. Maar dat was inmiddels niet meer genoeg. "We hadden onze grens in die jaren al zo vaak verlegd en vroegen de fokker of we haar terug konden brengen. Dat kon gelukkig." Toch was Tara wegdoen heel moeilijk, zegt Mathilde. "Het is bijna een soort abortus. Je beschikt toch over haar lot." Bij de fokker in Duitsland was ze emotioneel, maar al snel kwam de opluchting. "Eigenlijk hebben we haar niet echt gemist."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden