Niemand kan Costa Rica nog iets maken

Fans van Costa Rica tijdens de wedstrijd van Griekenland. Beeld ap

Wat de uitslag van de wedstrijd tegen Nederland ook wordt, er zal vandaag na afloop hoe dan ook uitbundig feest worden gevierd in Costa Rica.

Natuurlijk willen de Costa Ricanen graag van Nederland winnen, en wie in hoofdstad San José navraag doet, proeft een onverwoestbaar optimisme en een rotsvast geloof in een goede afloop. Maar de missie van La Sele, zoals het nationale elftal liefdevol wordt genoemd, was allang geslaagd na de overwinning op Griekenland in de achtste finale. Niet alleen werd de 'Groep des doods' met wereldkampioenen Engeland, Italië en Uruguay overleefd; met het halen van de kwartfinale is het beste resultaat ooit bereikt op een WK. Winst of verlies is voor de Ticos niet meer belangrijk. Costa Rica is op de wereldkaart gezet.

Geen voetbalnatie
Wie door de straten van San José wandelt, ziet de overtreffende trap van WK-gekte. Bijna alle gebouwen en auto's gaan getooid in de nationale driekleur. Vaantjes, toeters, sjaaltjes en de officiële shirts van La Sele zijn overal uitverkocht. Op radio en televisie, in restaurants, cafés en in de huiskamer wordt maar over één onderwerp gesproken: La Sele.

En dat terwijl het buiten Midden-Amerika bepaald niet als een voetbalnatie wordt gezien. De Costa Ricaanse voetbalcompetitie is geen hoogvlieger, hoewel topclubs Deportivo Saprissa en LD Alajuelense wel weer behoren tot de best presterende clubs in de Concacaf Champion's League, het Noord-Amerikaanse equivalent van het hoogste Europese podium. De twaalf clubs die in de Costa Ricaanse eredivisie, de primera división, spelen, trekken zelfs in hun kleine stadionnetjes nauwelijks publiek. Een overvoerd stelsel van televisierechten heeft ervoor gezorgd dat alle wedstrijden live worden uitgezonden op televisie, waardoor de meeste voetbalfans liever thuis kijken.

De spelers van Costa Rica na de winnende penalty in de wedstrijd tegen Griekenland. Beeld getty

Die lage bezoekerscijfers zijn echter misleidend, want ook als er geen WK is, is Costa Rica een volkomen voetbalgek land. Net als in de Braziliaanse favelas wordt het spelletje overal op straat gespeeld, in informele partijtjes op trapveldjes, pleinen en parken.

"In Costa Rica is voetbal meer dan sport alleen", zegt Diego Delfino, een Uruguees-Costa Ricaanse schrijver die een cultureel katern van dagblad La Nación leidt. "Mensen beleven het bijna als een soort religie, maar voetbal is ook een belangrijke sociale gelijkschakelaar."

Kansarm milieu
Veel spelers van La Sele hebben Engelse namen. Het zijn de nakomelingen van Afro-Caraïbische migranten, vooral van Jamaicaanse afkomst, die in de 19de eeuw in grote aantallen naar Costa Rica kwamen om te werken op plantages en aan de aanleg van een belangrijke spoorweg aan de Atlantische kust. Nog steeds wonen de meeste Afro-Costa Ricanen in de provincie Limón, aan de oostkust van het land. Het is een van de armste provincies van Costa Rica.

Delfino: "Van de spelers die nu in Brazilië zijn, is alleen Celso Borges niet van eenvoudige komaf. Alle andere spelers zijn opgegroeid in een relatief kansarm milieu. Voetbal is voor hen een uitweg uit de armoede, en laat jongere Afro-Costa Ricanen zien dat ook zij volkshelden kunnen worden."

De spelers van La Sele moesten in Brazilië een einde maken aan de relatieve onbekendheid van hun land. En hun landgenoten laten zien dat zelfs de eenvoudigste Costa Ricaan een heldenrol voor de ogen van de wereld kan spelen. Ze zijn erin geslaagd, en hóe. Geen Nederlands elftal dat die droom nog kan verstoren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden