Niemand kan Cancellara stoppen

Zelfs als het peloton hem collectief aanvalt, is de 'Beer van Bern' de allersterkste in Parijs-Roubaix

ROUBAIX - Bij zoveel machtsvertoon van Fabian Cancellara in Parijs-Roubaix paste alleen maar nederigheid, vond de nummer drie op het podium. "En een dikke glimlach", zei Niki Terpstra, terwijl hij naar zijn gehavende hand keek, waar twee forse blaren om verpleging vroegen. Wie in het spoor van de Zwitser wil blijven, moet boeten. Terpstra had het er graag voor over.

Niet ver van de opgetogen Nederlander op het middenterrein van de oude velodrome in Roubaix, schoot de nummer twee vol. Sep Vanmarcke was ontgoocheld, "zwaar ontgoocheld" zelfs. De Vlaming in dienst van het Nederlandse Blanco Pro Cycling "had Cancellara kunnen hebben". Of misschien wel moeten hebben, verbeterde hij zichzelf. Hij had zich richting het wielerstadion de kop laten opdringen. Een beginnersfout van de 24-jarige Belg die de ervaren 32-jarige Beer van Bern als geen ander wist te kapitaliseren.

Huilen, lachen of daartussen, Cancellara kreeg na 254 loodzware kilometers geen greintje emotie meer uit zijn lichaam geperst. Deze Parijs-Roubaix had veel meer van hem gevraagd dan zijn vorige twee overwinningen (2006 en 2010) in de Hel van het Noorden bij elkaar. Deze was met recht een Hel, stamelde hij. "Ik heb nog nooit zo diep moeten gaan als vandaag", zei hij met een vaal gezicht waarin zijn holle ogen verraaden dat hij 'ver over zijn grenzen was gegaan'.

Ergens had Cancellara er ook zelf om gevraagd in de 111e editie van Parijs-Roubaix. Bij afwezigheid van Tom Boonen (geblesseerd) en Peter Sagan (vindt Franse kasseien maar niks), zijn twee grote tegenstrevers dit voorjaar, was het aan de rest van het peloton om de Zwitserse locomotief te stoppen. Die opdracht werd gisteren opvallend eensgezind en overtuigend uitgevoerd.

De snelheden waren het meetbare bewijs. Een uur na de start in het koude Compiègne was er al bijna 50 kilometer afgelegd, ondanks de tegenwind. Bij het passeren van de streep op de wielerbaan kon de wedstrijd meteen de boeken in als de op-een-na snelste ooit. Alleen wijlen Peter Post reed hem ooit sneller. In 1965, met een gemiddelde van 45,129 kilometer per uur. Cancellara klokte gisteren 44,190 kilometer per uur.

Cancellara demonstreerde de voorbije weken een uitzonderlijke topvorm. Hij was de beste in de E3 Prijs Harelbeke en ging vorige week op grootse wijze met de Ronde van Vlaanderen aan de haal. Als je deze man van een zekere zege wil afhouden in de 'koers van de dansende ingewanden', zoals een ploegverzorger de Hel typeerde, moet dat met overleg. En had de Zwitser donderdag trouwens niet zijn kwetsbaarheid getoond op de Franse kasseien met een serieuze val tijdens de training? De rest van het peloton rook kansen.

"Dit was oorlog van het begin tot het einde", zei Cancellara ontdaan. "Het was een tegen allen", deed hij er een schepje dramatiek bij. Lange tijd moest Cancellara gisteren het stof happen van groepen vluchters voor hem. Vooral de ploegen die hun zinnen hadden gezet op de laatste vlakke voorjaarsklassieker, Vacansoleil-DCM, Blanco, Quick Step en BMC opereerden als een strak collectief. Afrekenen met Cancellara en de weg naar Roubaix zou open liggem.

Languit hijgend op het gras van de wielerbaan zag Cancellara dat hij heel langzaam weer terug op aarde keerde. Hij had alle denkbare reserves verbruikt om de jagende meute te temmen. Met Vanmarcke als finale obstakel. De Zwitser: "Ik had nog maar een missie toen ik merkte dat ik er alleen voor stond, per se winnen."

Dat wilde ook Vanmarcke, vanzelfsprekend. Nadat diens tranen uiteindelijk wegebden klonk er iets van realisme door in zijn wedstrijdrelaas. "Cancellara vroeg mij op een gegeven moment hoe ik mij voelde. I'm fucked, dacht ik. Maar dat heb ik maar niet gezegd."

Terpstra had al kilometers daarvoor ervaren dat in de strijdplannen geen rekening was gehouden met de bijna onmenselijke krachten van Cancellara. "Ik reed lek toen hij net demarreerde naar de kopgroep. Ik kon vervolgens weer aansluiten maar bij de volgende aanzet van hem moest ook ik passen."

Vorig jaar vijfde, nu derde. De Nederlander kon zijn geluk niet op na een stoffige maar opwindende koers. "Na verleden week had ik hier flinke revanchegevoelens. Ik voelde mij goed in de Ronde van Vlaanderen maar reed als een krant. Ik heb de dag erna de kinderen mee naar de speeltuin genomen om mijn batterijen te resetten. In Roubaix wilde ik laten zien dat ik nog steeds aardig kan fietsen."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden