’Niemand interesseert zich voor ons’

Terwijl de wereld kijkt naar de crisis in Libanon, duurt het geweld in Gaza voort. Aan de gesloten grens met Egypte wachten al weken duizenden Palestijnen die naar huis willen.

Opeens zit er een gat in de muur. Na een explosie bij de grensovergang tussen Egypte en de Gazastrook zien honderden Palestijnen hun kans schoon. Zij zijn al weken in het Egyptische Rafah gestrand nadat Israël de grens heeft dichtgegooid.

Ze rennen door het gat naar Gaza, ondersteund door het mitrailleurvuur van zo’n zestig Hamas-strijders die via tunnels naar Egypte zijn gekomen. Zij doden een Egyptische politieman en verwonden zeven anderen. Hamas noemt de actie later ’een cadeautje’ voor hun landgenoten.

De Egyptische politie keek toe hoe de horde de Gazastrook bereikt. „We hadden iedereen kunnen doden”, verzekert een Egyptische politieofficier. „Maar er zijn al genoeg Palestijnen vermoord in Gaza.”

Bij het Israëlische offensief tot diep in de Gazastrook zijn de afgelopen weken zeker 85 doden gevallen. Vanwege dat offensief zit de grens dicht. Veel Palestijnen wachten daar al weken, onder verslechterende omstandigheden. „Schandalig hoe wij hier aan ons lot worden overgelaten”, zegt Mohammed Asjfoer (23), een student uit Khan Joenis. „Niemand interesseert zich voor ons. De bombardementen in Gaza en nu weer in Libanon. Elke keer blijkt weer hoe onredelijk de Joden zijn. Ze doen wat ze willen, en de wereld kijkt toe. Waar is de steun van de EU?”

De vorige avond zijn twee mensen gestorven door ondervoeding of het gebrek aan medische voorzieningen, net als zeven anderen in de afgelopen weken. Ze zijn zolang maar in de schaduw van de perzikbomen gelegd.

De grensovergang bij Rafah, de enige toegang tot de Gazastrook buiten Israël, wordt bewaakt door Egyptenaren en de Palestijnse Autoriteit, maar de Israëliërs bepalen wanneer de grens opengaat. En sinds het Israëlische offensief in Gaza na de ontvoering van een Israëlische korporaal, blijft de grens potdicht. Tot grote frustratie van de duizenden Palestijnen die in betere tijden naar Egypte waren gereisd en nu niet meer terug kunnen.

„Egypte is voor ons een gevangenis”, zegt Khalid Gamal (35), een politieagent uit Gaza-Stad. „In Gaza is geen water, geen elektriciteit en de Israëlische vliegtuigen doen de grond trillen. Maar mijn werk en mijn familie zijn daar, het is thuis.”

„We zijn niet bang om dood te gaan”, vertelt Moenin Khatib (55) kort voor hij door het gat vlucht. De fysiotherapeut wachtte ruim een maand met negen familieleden in Rafah, onder wie een ernstig zieke broer. „Als we maar in Gaza mogen sterven, met behoud van onze waardigheid.”

Ook de andere mannen in de tent roepen dat ze klaar zijn om dood te gaan in Palestina. „We zitten hier maar, wat is dat voor een leven”, zegt Khatib. „Maar we geven niet op, we komen hier weg, insjallah.”

Khatib is nu thuis, maar de drie- tot vierduizend Palestijnen die in nabijgelegen steden als Al-Arisj wachten op de mogelijkheid terug te keren naar Gaza hebben minder geluk. Een lange stoet van overvolle witte taxi’s probeert de grens tijdig te bereiken.

„Ik was net te laat”, vertelt Mohamed Al-Fara (37), een aannemer uit Khan Joenis die anderhalve maand geleden naar Egypte reisde voor een kleine medische ingreep. Al-Fara wilde eerst zijn koffer ophalen in het appartement in Al-Arisj waar hij zolang verbleef. „De politie had al heel snel controleposten opgezet langs de weg naar Rafah. Niemand mocht er meer door. Achteraf had ik mijn spullen beter in Egypte kunnen laten.’

De tenten aan de grens vullen zich weer met Palestijnen. Walid Ali Salem (32) zit op zijn koffers in de brandende zon. De vader van vier moest voor zijn werk als marinebioloog naar Alexandrië, en wacht op een mogelijkheid om terug te gaan naar Gaza. „Ik ben wanhopig. Ik wil mijn kinderen zien. Ik zou zo graag willen dat ze normaal konden opgroeien. Maar de kinderen in Gaza worden als mannen geboren. Het enige wat wij willen is vrijheid. Wij willen leven zoals jij.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden