Niemand in Nederland kende ooit Dennis Mentsjov, een Rus die van een Spaanse ploeg kwam

Het verhaal over de kleine Colombiaanse wielrenner Mauricio Ardila, gisteren in deze krant, deed sympathiek aan,maar deed tevens vraagtekens oproepen.

Kopman Ardila? Gaat het zo makkelijk, het verwerven van een kopmanschap? Wat heeft hij dan gepresteerd om zo'n plaats waar te maken?

Ik denk dat de wielerdirectie van de Nederlandse boerenleenbank, zoals de Rabobank vaak genoemd wordt binnen het peloton van volgers, maar weer eens een gok genomen heeft.

Niet dat zoiets erg is. Geenszins. Niemand in Nederland en zeker niet de bezitters van een oranjeblauw bankpasje, kende ooit Dennis Mentsjov, een Rus die van een Spaanse ploeg kwam en die toch maar (via een leuke omweg weliswaar) de Vuelta a Espagna wist te winnen.

Zijn wij daar in Nederland de straat voor op gegaan? Hebben we gefeest? Is er een spontane wielergekte op gang gekomen? Zijn er duizenden Dennis-shirtjes verkocht? Hebben wij, überhaupt, deze brave Russische man, die geen syllabe Nederlands spreekt, aan onze borst gedrukt? Nee.

Deze wielerploeg werkt internationaal, maar het gekke is dat wij (bij zelfproclamatie) nuchtere Nederlanders niet zo veel hebben met al die vreemde klanten van die bankploeg.

Herkennen wij Grisja Niermann als hij door de Kalverstraat loopt? Vragen we een handtekening aan Alexander Kolobnev als hij over het Centraal Station van Utrecht wandelt? Hoe reageren wij sportlustigen op Ardila? Weten we hoe Aussie Graeme Brown eruit ziet?

Ja, de Vlaming Marc Wauters, pardon MENEER Wauters, de nog altijd soepele senior van het grote profpeloton, die kennen we, die beschouwen we een beetje als van ons.

Waarom? Omdat hij onze taal spreekt en onze cultuur kent? Is dat het?

We hadden dat vroeger ook toen Peter Post (met Raleigh en later met Panasonic) het bekende sjabloon doorbrak en van een nationale een internationale wielerploeg maakte. Met mannen als Ludo Peeters en Eric Vanderaerden had de Nederlandse wielerfan geen moeite, maar zo'n snoeshaan als Alexi Grewal? Of Beat Breu? Wat moesten we ermee?

Wielrennen is allang geen op 'nationale' gronden gesteunde sport meer als je mee wilt spelen op het grote toneel. Alleen in Baskenland (Euskatel) gelooft men niet in dit systeem en kiest men voor eigen volk. Over het algemeen zijn ze in Zuideuropese ploegen niet zo heel ver gegaan in hun 'menging', maar de onzen van Rabobank trekken deze internationalisering ver door.

Het grappige is wel dat in de moederschoot opgeleid talent ineens de oranjeblauwe ploeg verlaat als binnen de hoofdmacht weer buitenlanders worden binnengehaald. Er rijden thans vier of vijf Nederlandse jongeren in buitenlandse dienst, jongens die door de Rabobank keurig en voorzichtig zijn opgevoed. Zij kozen snel voor avontuur elders toen ze zagen dat de hoofdploeg een internationaal vergadercentrum werd.

Dat geeft te denken, maar misschien is het ook wel weer mooi. De bank die van zichzelf zo graag een keurig en correct image verlangt en daar in alle uitingen ook als zodanig mee naar buiten komt, fungeert gewoon als internationaal handelshuis voor de wielersport. Zo is het.

En nu de hamvraag: wat doen wij, gemiddeld in sport geïnteresseerden, als we op een middag in Burgers dierenpark wandelen en we komen Marc de Maar en Theo Eltink tegen?

Weten we dan wie dat zijn? Herkennen we die mannen?

Zij beginnen ook vanmiddag de Giro in Seraing. In een ploeg met Ardila als kopman. Benieuwd naar hun onderlinge gesprekken!

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden