Niemand hoort Martijn nog

Pedofielenvereniging Martijn zegt al 29 jaar op te komen voor 'de rechten van het kind'. Dat moet zijn seksualiteit in vrijheid kunnen beleven, desgewenst met een volwassen man. Maar niemand luistert nog naar deze boodschap. Een portret van een boze, gemarginaliseerde club: "Ik denk dat er betere tijden komen."

Pedofielen zijn ziek, gestoord, gevaarlijk. Ze zijn kinderverkrachters, monsters, collega's van Robert M.. Ze moeten levenslang achter de tralies, liefst na castratie, of anders bungelen aan hun ballen in een hoge boom. Zo klinkt het ongeveer in het café en op internet: pedo's zijn de moderne paria's.

Er klinkt ook een tegengeluid, heel zacht, voor wie het horen wil: dat van de vereniging Martijn. Die werd opgericht in 1982, met als doel 'het bespreekbaar maken van en het streven naar wettelijke en maatschappelijke acceptatie van ouderen-jongeren relaties'. Pedofielen zijn geen monsters, zeggen de mannen achter Martijn, maar mensen die van kinderen houden. Ze zijn ook liberaal en moedig, omdat ze - tegen de heersende, bekrompen moraal in - strijden voor de rechten van het kind.

Want kinderen zijn geen onschuldige engeltjes, die enkel denken aan voetbal en hun Nintendo-DS, zo redeneert de vereniging. Ze hebben óók seksuele behoeftes en verlangens, die zich soms uitstrekken naar (veel) oudere partners. Dat de wet dergelijke, door beide partijen gewenste liefdesrelaties (tot zestien jaar) verbiedt, is pure discriminatie van minderjarigen. En daarmee, vooruit, dus ook van hun volwassen vrienden.

Deze gedachtegang volgen de verenigingsleden consistent, al 29 jaar - vroeger in hun magazines 'Martijn' en opvolger 'OK', tegenwoordig alleen op de website. Maar ze roepen in de woestijn, nauwelijks iemand hoort ze nog. En de enkelingen die zich wel binnen gehoorsafstand bevinden, worden kwáád, zo bleek afgelopen zondag in Hengelo. Daar maakten ruim honderd mensen stennis voor het huis van bestuurslid Marthijn Uittenbogaard (39), om hun afschuw van pedofielen te demonstreren.

Voor Uittenbogaard - betrokken bij Martijn sinds 1998 - moet die demonstratie het zoveelste bewijs zijn geweest van de huidige 'pedohetze', de heksenjacht op pedofielen. Die zwelt aan, zeker sinds de grote zedenzaak in Amsterdam, waarin crècheleider Robert M. verdacht wordt van misbruik van tientallen baby's en peuters.

Maar Robert M. was géén lid van Martijn, benadrukt Uittenbogaard. "Zijn echtgenoot Richard wel, die heeft drie nummers in de redactie van ons blad gezeten, hij wilde dat gaan lay-outen. Maar wij hadden een vervelend gevoel bij hem, hij was niet echt idealistisch. We vroegen ons zelfs af of hij een infiltrant was."

Pedofielen en criminelen worden ten onrechte op één hoop gegooid, zo luidt een bekende klacht van de vereniging. Daar maken de leden het zelf ook wel naar: acht bestuursleden werden inmiddels veroordeeld voor ontucht met minderjarigen of het bezit van kinderporno. En vandaag begint de rechtszaak tegen voorzitter Ad van den Berg (67), die verdacht wordt van het bezit van een grote hoeveelheid verboden filmpjes en foto's.

Deze Van den Berg - een van de bekendste gezichten van de pedobeweging - had in 1992 nog een heel ander visioen: dat van een 'vrij land', waarin de zedelijkheidswetgeving zou zijn versoepeld en op termijn zelfs afgeschaft. Waarin pedofilie, net als homofilie, een geaccepteerde seksuele voorkeur zou zijn.

In een artikel in OK magazine, ter ere van het tienjarig jubileum van Martijn, moedigde Van den Berg 'gevoelsgenoten' aan om voor hun seksuele geaardheid uit te komen: "Vooral de angst wegnemen door goede voorlichting, is heel belangrijk. Ook je laten zien, vooral aan de ouders van je vriendje of vriendinnetje, gesprekken met hen aangaan, ook over hun angsten, is een noodzaak. Hoe eerlijker je bent, hoe meer dat over het algemeen op prijs wordt gesteld, alhoewel je niet altijd in staat bent de angst weg te nemen."

Deze oproep lijkt nu naïef, maar was in die tijd niet zo gek. In de eerste jaren van haar bestaan kon Martijn wel degelijk rekenen op enig begrip voor haar standpunten. Zo hield Hein Roethof, Tweede-Kamerlid voor de PvdA, bij het vijfjarig jubileum van de club een toespraak. Henk Krol, hoofdredacteur van de Gaykrant en bekend voorvechter van homorechten, deed dat ook.

Het waren de jaren waarin de Nederlandse Vereniging voor Seksuele Hervorming (NVSH) in het hele land maandelijkse avonden organiseerde voor pedofielen. De deur stond gewoon open, zo beschrijft Ireen van Engelen in haar boek 'En ze noemen het liefde' (1999). Ze trof een barretje, en louter mannen die samen een pilsje dronken en een videootje bekeken: "In beeld verschijnt een blond jongetje van een jaar of tien, gekleed in een klein blauw broekje en een wit T-shirt. (...) Het T-shirt gaat uit en even later ook het broekje. (...) De mannen kijken gebiologeerd."

Van Engelen maakt al zeventien jaar een grondige studie van het gedrag en de denkwijze van pedofielen. Ze ontmoette verschillende mannen van Martijn, en volgde ze intensief op internet. "Ze willen uiteindelijk erkenning van hun pedofilie. Je kunt ze niet aan hun verstand brengen dat die schadelijk is voor kinderen."

Volgens Van Engelen zijn de verenigingsleden hardleers, verongelijkt en boos, omdat ze die erkenning dus niet krijgen. Ook niet in politiek Den Haag, zo bleek uit het fiasco van de Partij voor de Naastenliefde, vrijheid en diversiteit (PNVD). Die werd in 2006 opgericht door Martijn-voormannen Van den Berg, Uittenbogaard en Norbert de Jonge en kreeg veel negatieve aandacht. Maar géén handtekeningen die deelname aan de Tweede-Kamerverkiezingen mogelijk hadden gemaakt. Vorig jaar ging de partij definitief ter ziele.

Ook door alle tumult rondom haar 'pedopartij' is de vereniging steeds voorzichtiger geworden. Dat het Openbaar Ministerie onlangs besloot dat Martijn niet vervolgd wordt, ook al maken individuele leden zich wel schuldig aan strafbare feiten, begrijpt Van Engelen wel. "Ze verkennen de grenzen, maar passen er wel voor op om iets verkeerd doen."

Naast een boze club is Martijn vooral ook een kleine club. In haar toptijd had de vereniging zo'n 650 leden. Dat aantal halveerde na de arrestatie van de Belgische kinderverkrachter en -moordenaar Marc Dutroux in 1996. Die geruchtmakende zaak was een van de doodsklappen voor de emancipatiebeweging van pedofielen. Wetgevers zetten ook een steeds harder beleid in tegen pedoseksuelen. Het bezit van kinderporno werd in 2002 strafbaar gesteld en sinds 2010 mogen ze helemaal geen kinderporno meer kijken op hun computers.

Ook de opkomst van internet deed de vereniging geen goed. Pedofielen gingen op het web hun eigen gang, vonden hun eigen informatie, fora en foto's. "Ze hebben Martijn niet echt meer nodig," zegt Uittenbogaard.

Zo kon het gebeuren dat er afgelopen mei slechts twaalf mannen kwamen opdagen op de laatste Martijn-ledenvergadering. Daarnaast ontvangen nog eens zeventig mensen de digitale nieuwsbrief van de vereniging, meestal op een geanonimiseerd emailadres. Uittenbogaard: "Mensen vinden het te gevaarlijk om lid te zijn."

En dat is logisch, want mannen die openlijk lid zijn en zich in de media manifesteren als pedofiel, worden ontslagen en door de buurt uitgekotst. Het gezin naast Uittenbogaard (die overigens nooit veroordeeld of zelfs maar aangeklaagd is) wil verhuizen, uit angst dat hij zich aan hun kinderen vergrijpt.

Het doel van Martijn - acceptatie en legalisatie van pedofilie - lijkt intussen verder buiten bereik dan ooit. Politici, wetgevers, ouders, hulpverleners, gewone mensen in het café, ze leggen kinderrechten allemaal anders uit dan de vereniging. Namelijk als het recht om tegen seksueel contact met pedofielen beschermd te worden.

Toch blijft Uittenbogaard hopen op betere tijden. "Ik denk dat de wal het schip zal keren. De homobeweging heeft ook meer dan honderd jaar voor emancipatie moeten strijden."

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden