Recensie

Nicole Atkins bezingt op ‘Goodnight Rhonda Lee’ laconiek haar eigen sores

Beeld rv

RECENSIE ★★☆
Nicole Atkins
Goodnight Rhonda Lee (Single Lock)

Als het aan Nicole Atkins lag, had popmuziek begin jaren zestig bevroren mogen worden. Vrijwel elk nummer op ‘Goodnight Rhonda Lee’ grijpt terug op die tijd, en vroeger. Alleen bij ‘Sleepwalking’ schiet, vanwege een al dan niet toevallige melodieuze gelijkenis met ‘Valerie’, de naam Amy Winehouse te binnen. Laat die nou ook niet vies zijn geweest van het verleden. Geen probleem, natuurlijk. Zouden we popmuzikanten enkel afrekenen op hun vernieuwingsdrang, dan loopt dat voor vrijwel niemand goed af. 

De 38-jarige Amerikaanse eert de geschiedenis respectvol. Haar liefde voor Roy Orbison, Charles Aznavour en Frank Sinatra is onmiskenbaar. Het levert een reeks fraaie liedjes op. De spaarzame momenten dat ze haar strot opentrekt, zorgen voor een mooi contrast. Het beste voorbeeld is de openingstrack ‘A Little Crazy’, dat opgeleukt is met een Abba-pianootje - toch nog een ‘moderne’ referentie! Laconiek bezingt Atkins haar gestrande relatie: ‘We zouden altijd samen zijn / Ik dacht dat jij dat ook dacht / Grappig hoe dingen kunnen lopen.’ In ‘Colors’ wendt ze diezelfde stijl aan om het over haar alcoholisme te hebben. ‘Het enige wat ik zie is gloeiend bruin en groen / de flessen worden nog mijn dood.’ Terloops maar indringend; dat is knap gedaan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden