Nibali weet niet van opgeven

Beste daler van het peloton wil achtervolging inzetten tijdens Pyreneeën-etappes

Vincenzo Nibali wil zich deze laatste week zeker niet al neerleggen bij de alleenheerschappij van Wiggins en diens ploeg Sky. Hij staat derde in het algemeen klassement en is daarmee het eerste serieuze gevaar voor de gele trui van Wiggins. Hij is strijdvaardig en de Tour is nog lang niet voorbij, is zijn overtuiging.

Nibali gaat in de resterende Pyreneeën-etappes de achtervolging op Wiggins inzetten. En dat betekent zijn grote talent aanboren: klimmen. Hij deed als jochie niet liever. De kopman van Liquigas reed bij de junioren toen zijn vader hem vroeg om samen de Etna te beklimmen. "Jij met de fiets. Ik met de auto." De jonge Nibali stond er als versteend bij. "De Etna?", stamelde hij. Hij was gek van fietsen maar dit ging zelfs hem te ver. Bij het opdraaien van de enige weg naar de flank van de vulkaan stopte vader Nibali zijn auto. Hij haalde een touw uit zijn kofferbak, sjorde die om de trekhaak en bond het andere einde aan het stuur van zijn zoons fiets. Een lolletje, verhaalde Nibali veel later.

Zevenentwintig is de hoop van het Italiaanse cyclisme pas. Een jonkie in vergelijking met veel van de ander mannen die momenteel de top-tien in de Tour de France uitmaken. Zijn jonge leeftijd zegt echter weinig over zijn kwaliteiten. In 2010 won hij de Vuelta en werd hij derde in de ronde van zijn eigen land. Vorig jaar was hij in de Giro runner up achter Michele Scarponi.

Nibali werd geboren in Messina, de havenstad die de Sicilianen de toegang tot de rest van Italië verschaft. Zijn vader had er een videozaak. Maar veel beter dan andere gezinnen in de volkswijk had de familie Nibali het niet. Toen de oudste van de twee zoons om een fiets vroeg, moesten zijn ouders met pijn in hun hart uitleggen dat daar geen geld voor was.

Tot Salvatore Nibali op een ochtend bij het vuilnis een roestig raceframe vond. Dat was zeventien jaar geleden, herinnerde Nibali zich in La Gazzetta dello Sport. Al zijn vrije uurtjes stak vader Nibali in het opkalefateren van de racefiets. Twee jaar later reed de jonge Vincenzo zijn eerste wedstrijdje op een rood geschilderd tweedehandsje.

"Ik was een heel iel jochie nog. De andere jongens waartegen ik reed waren fors, groot." Van dergelijke verschillen was in de koers weinig te merken. Met het ingaan van de laatste bocht lag hij tweede. "Ik zag alleen niet meteen waar de finishstreep lag. Toen bleek dat we hem in die bocht al gepasseerd waren."

In het profpeloton zijn er maar weinigen die met zoveel durf een col afstuiven als de Italiaan van Liquigas. Hij is een durfal, vind zijn vader althans. Het weinige geld dat er was in het huishoudpotje in die jaren spendeerde Salvatore aan de aanschaf van een helm. "Jij kent geen gevaar", zei zijn vader.

Op zijn zestiende vertrok Nibali op z'n eentje naar Toscane. De regio is kweekvijver van wielrijdend Italië. Bijna alle opleidingsploegen hebben er hun thuisbasis. In Messina blijven wonen zou bijna betekenen dat hij zijn school moest afmaken. En dat was wel het laatste wat de gedreven puber wilde.

Nibali neemt zelden een blad voor de mond, zo vol bezieling is hij met zijn sport bezig. Zo bekritiseerde hij Wiggins nadat de Engelsman hem een handgebaar toewierp na de zware Alpenetappe van afgelopen woensdag. In 2005 werd hij, net twintig jaar geworden, gepasseerd voor de Giro d'Italia. Hoe Giancarlo Ferretti, de grote man achter de successen van Michele Bartoli, Alessandro Petacchi en Moreno Argentin het durfde om hem, Nibali, te passeren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden