Newton vs Hollywood

Als we regisseurs van griezelfilms een goede raad mogen geven, dan moesten ze zich maar op een ander genre storten. Hun verzinsels deugen niet, laat Isaac Newton via Amerikaanse fysici op de website arXiv weten. De gedrochten van de griezelregisseurs zijn zo onzinnig dat in één artikel van de fysici zowel geesten, zombies als vampiers het leven laten.

We nemen allereerst een spook bij de hand, Patrick Swayze in ’Ghost’. Hij is niet meer, maar doet als geest wanhopige pogingen om zijn geliefde uit de klauwen van een boosaardige indringer te redden. Spook Patrick loopt gewoon de trap op, en hier maakt Newton bezwaar: je kunt alleen lopen door kracht uit te oefenen op de vloer zodat de derde wet – actie is reactie – in werking treedt. Een ’materieloze’ geest mag van de fysici best door muren zweven, maar hoort dan ook door vloeren te gaan en zich er niet tegen af te zetten. Voorts kan ’lucht’ geen voorwerp oppakken en niet van de trap lazeren. Swayze stapelt fout op fout. Hoe kun je, schamperen de fysici, een bovennatuurlijk wezen nu uitbeelden met zo’n gemankeerde, menselijke manier van voortbewegen.

We schakelen over naar de film ’Blade’ en begeven ons te midden van de vampiers. Dracula & co leven op mensenbloed, en eenmaal gebeten, zal het slachtoffer zelf in een bloedzuiger veranderen. Eén beet betekent dus één vampier meer, één mens minder.

Dat houden we niet lang vol, leert simpel rekenen. Veronderstel dat de eerste vampier op 1 februari 1600 verscheen, en een bescheiden voedingsgewoonte kende van één portie mensenbloed per maand. In die dagen waren er ongeveer 536 miljoen mensen, en op 1 februari dus 536 miljoen min 1. Plus twee vampiers. Op 1 maart doen die twee zich tegoed aan bloed, wat resulteert in 4 vampiers en 536 miljoen min 3 mensen. We geven een tussenstand op 1 maart 1601: 8192 vampiers en 536 miljoen min 8191 mensen. En dan gaat het hard: in juni 1602 worden de laatste mensen tot vampier gezogen. En dan zijn de fysici nog zo mild geweest om geen enkel mens een natuurlijke dood te laten sterven. Regisseurs zouden andere scenario’s moeten verzinnen. Want wil de mensen hun vampiers overleven, dan moet ons bevolkingsaantal elke maand minstens verdubbelen.

Natuurlijk geloven we niet in geesten en vampiers. Maar voor zombies of levende lijken bestaan harde bewijzen. Nu verzoeken de fysici de regisseurs af te reizen naar voodooland Haïti. We zien de schooljongen Wilfrid Doricent hevige stuiptrekkingen krijgen. Hij zwelt op, zijn vergeelde ogen puilen uit en korte tijd later is hij overleden. De normale verstijving treedt op, Wilfrid begint al te ruiken en wordt begraven.

Later, tijdens het wekelijkse hanengevecht, treedt een vreemde gestalte naar voren, en toeschouwers sidderen: Wilfrid!! Zijn lichaam is herrezen, zijn ziel in het bezit van een voodootovenaar. De zombie weet niets meer van vroeger en kan niet spreken. Wilfrids oom, al langer een gevreesd tovenaar, wordt als schuldige aangewezen. Hij had ruzie met de familie over een stuk grond.

Dit is prachtspul voor Hollywood, snappen de fysici, dit moet verfilmd. Nu zou het kunnen dat de ogen van de dorpelingen hen niet bedrogen. Dat het echt Wilfrid was. Dus hebben we reden om angstig uit zombiefilms als ’Dawn of the Dead’ te komen.

Maar de fysici zetten ons een snufje tetrodotoxine voor, een afgrijselijk vergif dat door sommige padden en de kogelvis wordt geproduceerd. Het is tienduizend keer gemener dan cyanide en doodt binnen uren, na een hel van braken, stuipen, hevige pijnen en verlammingen. Maar soms treedt de schijndood in en is het gif net uitgewerkt vóór de begrafenis van het slachtoffer, dat overeind komt.

De fysici voeren Frère Dodo op, een ex-voodoopriester die bevestigt dat zijn voormalige collega’s de juiste dosis tetrodotoxine kenden om iemand tijdelijk naar de overzijde te zenden. Maar waarom herinnerde Wilfrid zich na zijn herrijzenis niets meer? Door zuurstofgebrek in de kist, verzekeren de fysici. Neurologen lieten dat zien op MRI-scans van Wilfrids zombiebrein. Er zat weefselversterf in, typerend voor gebrek aan zuurstof. Gelukkig lag hij onder een dun laagje aarde: wegwezen, dacht Wilfrid net op tijd. Wegwezen met die onkritische Hollywood-fantasieën, schrijven de fysici.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden