Net uit de bak

Achter elke rouwadvertentie schuilt een verhaal. Mickelle Haest tekent de ervaringen op van een uitvaartverzorger.

In een jarenzeventigflat zit een familie bij elkaar. Het geurt er naar kruidig eten. In de keuken buigen twee vrouwen zich over een pan met bakkeljauw en de rijststomer. Hun vader is overleden.

"Pa was alleen, mama is jaren geleden al overleden", zegt de gespierde zoon van de overledene die me richting woonkamer begeleidt. Zijn shirt spant om zijn schouders.

De sfeer in de woonkamer is warm en uitbundig. Condens staat op de ramen. Alle stoelen staan in een kring en zijn bezet, met vrouwen. De zoon neemt de leiding. "Dit zijn mijn zeven zussen. Gaat u maar zitten. Ik zal vertellen wat er gebeurd is en wat er moet gebeuren."

"Pa is in het ziekenhuis overleden", zegt de zoon. "Hij moet naar huis."

"Dat zullen we regelen", antwoord ik.

"Een begrafenis op Westgaarde."

Zijn zussen krijgen geen spreektijd.

Mijn telefoon rinkelt, het is iemand van kantoor. "Sorry, ik moet de telefoon even aannemen", zeg ik.

Mijn collega vertelt dat hij net van de verzekeringsmaatschappij heeft doorgekregen dat de overleden vader geroyeerd is. Hij heeft al twee jaar geen premie betaald.

Een groep kleinkinderen van lagereschoolleeftijd komt met een bord eten de kamer binnen.

"Ik heb vervelend nieuws", zeg ik als mijn collega heeft opgehangen. "De verzekering keert niet uit. Uw vader blijkt al twee jaar zijn premie niet meer te betalen."

De dames reageren gelaten.

"Ojee, wat nou?"

"Dat is een flinke financiële tegenvaller."

"Hij had een naturapolis. Als die zou uitkeren, zou alles betaald worden."

Plotseling staat hun broer op. Hij pakt de keukenstoel waarop hij zat en zwaait ermee boven zijn hoofd. "Natuurlijk heeft hij wel betaald!" schreeuwt hij.

De vrouwen beginnen allemaal te gillen.

"Dit helpt niet", zeg ik streng terwijl ik opsta en mezelf zo groot mogelijk maak.

De zoon zet de stoel neer, pakt zijn mobiel en begint te bellen.

"Pas op", zegt een van de vrouwen. "Als hij een woedeaanval heeft, slaat hij alles kort en klein."

De persoon die hij aan de lijn heeft, krijgt de volle laag. Dreigementen vliegen door de kamer. "Als jullie niet uitkeren, kom ik naar jullie kantoor en trek ik je over de balie."

Ik loop naar hem toe, neem de telefoon van hem over en zeg rustig: "Excuus voor het gedrag van meneer. Hij is emotioneel door het overlijden van zijn vader."

"Mijn vader heeft wel betaald!" schreeuwt de zoon. "Ik heb de afschriften gezien."

"Kunt u mij vertellen wat er aan de hand is?" vraag ik aan de vrouw die ik aan de lijn heb.

"Er is inderdaad premie betaald, maar dat is voor de uitvaartverzekering van zijn zoon. Niet voor hemzelf."

De zoon scheldt door. Stoom komt uit zijn oren.

Angstig kijken de zussen naar mij. De kinderen zijn naar een andere kamer vertrokken.

"Hij betaalde sinds twee jaar voor jouw verzekering", leg ik uit nadat ik de verbinding verbroken heb.

"Sinds twee jaar...", herhaalt een van de zussen.

Ik knik.

"Dan is papa gaan betalen vanaf het moment dat jij in de bak zat", zegt ze tegen haar broer.

"Hij is pas net terug", fluistert een andere zus. De zoon verdwijnt naar de keuken.

Ik bespreek de uitvaart verder met de vrouwen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden