Net dertig

Achter elke rouwadvertentie schuilt een verhaal. Mickelle Haest tekent de ervaringen op van een uitvaartverzorger.

Het is donker in de woonkamer. Het zwart van de vallende avond dooft alle glans. Een vrouw van begin zestig rilt. Ze trekt haar wollige vest steviger om zich heen en staat op. "Ik ga eens wat lampen aandoen."

Man en dochter knikken.

"Het is een heel verhaal", zegt de man.

Het licht gaat aan. Vermoeide lijnen worden zichtbaar in zijn gezicht. Zijn zoon van net dertig is in de vroege middag overleden.

"Mijn zoon was verslaafd. We hadden al een paar jaar geen contact meer."

"Hij heeft ons bestolen, alles bij elkaar gelogen, en allemaal ellende veroorzaakt, we konden niets anders dan het contact verbreken", vult zijn vrouw verdrietig aan.

"Ik had heel af en toe nog wel contact met hem", zegt de dochter. "Ik wist dat hij via Frankrijk in Spanje terechtgekomen was. Dat hij daar op straat leefde. Soms belde hij me in paniek en dan maakte ik wel eens wat geld over. Het was mijn broertje, ik kon hem niet loslaten."

"Hulpverleners, afkickklinieken, vakanties, alles hebben we gedaan. Ik had hem zo graag geholpen", zegt moeder.

"Vorige week ging na al die jaren de telefoon", vertelt vader. "Hij belde, zei dat hij bang was. Dat hij zo ziek was, dat hij voelde dat hij doodging. Hij fluisterde dat het heel slecht ging. Ik vroeg of hij naar huis kon vliegen, maar hij zei dat hij te zwak was."

"We hebben een camper", zegt moeder. "Mijn man is direct weggereden."

"Ik ben in één ruk naar Spanje gereden. Met mijn doodzieke zoon achterin ben ik terug naar huis gegaan. Vel over been. Vreselijk. Hij at niets meer. Af en toe stopte ik, probeerde hem iets te laten eten, waste hem een beetje. Tweeënhalve dag heeft het mij gekost om hem terug naar huis te krijgen."

"Ik heb hem onder de douche gezet, hem geschoren en hem in zijn oude kamer op bed gelegd", zegt moeder huilend. "Hij was natuurlijk niet verzekerd. We hebben de huisarts gebeld. Longontsteking, zijn lichaam was op. De huisarts heeft ons gelukkig geholpen, maar er was niets meer aan te doen. Hij is slechts twee dagen thuis geweest."

"Mijn broertje, ik wist niet wat ik zag. Hij was helemaal kapot."

Moeder en dochter huilen samen. Vader staart voor zich uit en fluistert: "Die rit van Spanje naar Noord-Holland... ik was zo bang dat hij onderweg zou overlijden."

Hij staat op en kijkt door het raam het donker in.

"We willen in een intiem gezelschap afscheid nemen", zegt hij minuten later, als hij zich weer omdraait en zijn blik op ons richt.

"Gewoon met z'n drieën en met het gezin van mijn dochter."

Hij zucht. "Niemand weet verder dat hij weer terug was."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden