Nepal al sinds jaren vijftig aan hulpinfuus

Nepal bungelt ergens onderaan de lijst van 48 minst ontwikkelde landen ter wereld. Al ruim zestig jaar krijgt het land volop buitenlandse hulp; stabiele geldstromen van zo'n miljard dollar per jaar die zeker een kwart van het totale overheidsbudget vormen. Snelwegen, energiecentrales, scholen en faciliteiten in de gezondheidszorg zijn er alleen dankzij de donorgelden.

Al sinds begin jaren negentig belooft de regering Nepal op te krikken van de status 'minst ontwikkeld land' naar 'ontwikkelingsland', maar zelfs dat blijkt een hele klus. Eerst zou de promotie in 2015 een feit zijn, nu hebben de Nepalezen hun blik op 2022 gericht. Ook die doelstelling lijkt onhaalbaar.

Hoe kan een land zo lang afhankelijk zijn van buitenlandse hulp en weinig tot geen ontwikkeling doormaken? En waarom blijven we maar geven?

De politieke situatie in Nepal helpt niet mee. Politieke onrust, burgeroorlogen en conflicten hebben hun littekens achtergelaten. Tussen 1996 en 2006 vochten maoïstische strijders in Nepal tegen de monarchie. Het doel was het Himalayakoninkrijk om te vormen tot een socialistische volksrepubliek. De burgeroorlog kostte meer dan 16.000 mensen het leven.

Na het vredesverdrag van 2006 werd in 2008 de monarchie formeel afgeschaft en werd Nepal een seculiere, federale republiek.

Die republiek wordt nu vooral gekenmerkt door corruptie en fraude. Op een internationale ranglijst van Transparency International, die onderzoek doet naar wereldwijde corruptie, staat Nepal op plaats 126 van de 175 landen. Score? Slechts 2,9 punten van de tien. Ter vergelijking, Nederland staat op plek acht en scoort een 8,8.

Toch blijven westerse landen en instellingen maar geld geven. De Wereldbank gaf alleen in 2013 al 215 miljoen dollar, het Verenigd Koninkrijk volgde met ruim 128 miljoen dollar, de Aziatische Ontwikkelingsbank doneerde bijna 126 miljoen en de Verenigde Staten vulden de geldpot met 69 miljoen.

Ieder jaar opnieuw komen er bakken met geld binnen. Zo veel dat Nepal er niet eens aan toekomt om het allemaal uit te geven. Volgens Thomas Bell, een journalist die al jaren over Nepal bericht, blijft ongeveer een kwart van de hulpinkomsten die bedoeld zijn voor investeringen jaarlijks onuitgegeven.

"Net als regeringen hebben ook donoren moeite al hun geld uit te geven", schrijft Bell in een opiniestuk op nieuwswebsite Al Jazeera. Volgens Bell meten donoren hun succes af aan groeiende budgetten en hopen de managers vervolgens omhoog te klimmen op de carrièreladder. "Met andere woorden", schrijft Bell, "de donoren zijn net zo afhankelijk van de ontvanger als andersom".

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden