Nelly Miricioiù is nog steeds meesteres van haar stembanden

Nelly Miricioiù (sopraan) en Hans Schellevis (piano) op 1/11 in de Nieuwe Kerk, Den Haag met muziek van Rossini, Bellini, Donizetti, Meyerbeer en Bretan.

De Nieuwe Kerk aan het Spui in Den Haag programmeerde dit seizoen de serie Royaal Vocaal. Onder anderen treden daar Anne Schwanewilms en Sandrine Piau in aan. Afgelopen zaterdag was het podium echter voor iemand die als geen ander in Nederland in de categorie royaal vocaal past: Nelly Miricioiù.

De Roemeens/Britse sopraan staat hier al bijna 25 jaar bekend als de koningin, zo niet keizerin van de ZaterdagMatinee. In die roemruchte Amsterdamse serie is ze de komende tijd eventjes afwezig, maar Amsterdam kan zich opmaken voor een groots jubileum. In 2010 wordt een kwarteeuw Miricioiù-in-de-matinee knallend gevierd. Op verzoek van de matinee-programmeurs neemt de sopraan wederom een nieuwe rol op haar repertoire: de titelrol in Donizetti’s ’Caterina Cornaro’.

De glanzende carrière van Miricioiù kende ook mindere kanten. Toen De Nederlandse Opera in maart 2005 eindelijk een nieuwe productie rondom haar opzette, Bellini’s ’Norma’, kampte de zangeres met acute stemproblemen en kon ze tijdens de langverwachte première slechts de helft van de opera op halve kracht zingen. Het drama kreeg een naar vervolg toen er veel meer aan de hand bleek te zijn dan een simpele keelontsteking. Maar Miricioiù, gewend aan ernstige tegenslag toen ze nog in het communistische Roemenië moest knokken voor haar artistieke vrijheid, vocht zich uit de stemcrisis terug, en heroverde haar publiek in oktober 2006 met een vlammende interpretatie van de titelrol in Cileà’s ’Adriana Lecouvreur’.

In Den Haag bleek zaterdag dat de zangeres nog steeds heer en meester is over haar stembanden. Miricioiù, die geen geheim maakt van haar leeftijd, is 56 jaar. Haar stembanden zijn dus even oud, maar de controle die zij nog steeds over die twee kleine spieren heeft, is bewonderenswaardig. Er is nog niks van die gevaarlijke wobble te horen die de zangkunst van oudere sopranen zo kan verpesten. Het programma dat zij had gekozen, loog er niet om. Liederen van Bellini, Donizetti en van haar landgenoot Nicolae Bretan werden afgewisseld met het zwaardere belcanto-werk waardoor Miricioiù zo beroemd is.

De grote aria’s uit ’Anna Bolena’, ’Maria Stuarda’ en ’Semiramide’ waren als een staalkaart van de rollen die haar hier het etiket koninklijk opleverde. Technisch stond de zangeres nog op grote hoogte; indrukwekkende dramatische passages werden afgewisseld met uiterst zachte hoge lijnen. De vervoering die ze in de lange lijnen van Meyerbeers aria uit ’Robert le diable’ legde, was adembenemend en in de grote slotscène uit Bellini’s ’Il pirata’ sprak Miricioiù al haar vocale en theatrale reserves aan. Ondanks dat prachtige timbre van haar, waaraan de tand des tijds niets heeft kunnen veranderen, moet je Miricioiù live zien en horen om haar interpretaties volledig te kunnen ondergaan. Samen met haar uitstekende begeleider Hans Schellevis, maakte ze zich na dit zware programma op voor haar toegiften. ’Casta diva’ uit ’Norma’ (‘Dat ben ik u nog verschuldigd’, sprak ze tegen haar publiek) en ’Vissi d’arte’ uit ’Tosca’. Met recht een royale avond.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden