Neil Young blijft jong/Bevlogen zanger tracteert publiek op lange reis door eigen popgeschiedenis/pop

Nog op Torhout (6/7) en Werchter (7/7).

In Ahoy hield de vijftigjarige veteraan woensdagavond zijn achternaam in ere met een geïnspireerd optreden vol zinderende gitaarrock en bezonken ballads. Young blijft een man van weinig woorden, van veel noten des te meer.

Met een 'Hallo, het is al weer 150 jaar geleden dat ik hier voor het laatst speelde' richtte hij zich, na inmiddels zes nummers gespeeld te hebben, voor het eerst tot zijn publiek. Het uitverkochte Ahoy, merendeels gevuld met jongeren die hooguit de helft van zijn leeftijd halen, reageerde gretig. Voor hen is de rockdinosaurus de grootvader van de grunge, die met Pearl Jam een plaat maakte ('Mirror Ball') en die Kurt Cobain, de vader van de grunge, letterlijk tot zijn suïcide inspireerde. De afscheidsbrief van Cobain bevatte de regel “It's better to burn out than to fade away.”

Het citaat is afkomstig uit het nummer 'My my, hey hey' dat Neil Young deze avond, voor het eerst sinds Cobain's dood, weer uitvoerde. Zelfs de look die Neil Young vanaf het begin van zijn solocarrière uitdroeg - slordig houthakkershemd en sliertig kapsel - werd het rolmodel voor de grunge generatie.

Maar de Canadese zanger, gitarist en songschrijver staat voor meer. Eind jaren zestig drukte hij zijn stempel op de supergroep Crosby, Stills, Nash & Young en verdiende daarna zijn sporen met een unieke stijl die tot een eigen genre uitgroeide. Met die nasale stem en snerpende, lang uitgesponnen gitaarimprovisaties werd hij het symbool van de 'loner'. De melancholieke muziek-cowboy die in zijn werk de Amerikaanse muziekerfenis van country, folk, blues en rock tot een nieuw amalgaam samensmolt.

Young's oeuvre is een optelsom van Jimi Hendrix, Bob Dylan en Hank Williams die tot vandaag zijn zeggingskracht blijft behouden.

Overigens stond Neil Young op de kop af drie jaar geleden in datzelfde Ahoy, toen met Booker T & The MG's als begeleiders. Nu met een even legendarische band The Crazy Horse, het trio waarmee hij de klassiek legendarische band The Crazy Horse, het trio waarmee hij de klassiek geworden albums 'Everybody knows this is nowhere' (1969), 'After the goldrush' (1970) en 'Harvest' (1972) opnam. Daaruit putte hij met ongekend speelplezier. Omgeven door brandende kaarsen en samengepropt op het randje van de immense bühne, legden de vier gezworenen elkaar het vuur na aan de schenen. 'Cinnamon Girl', 'Hurricane', 'Heart of Gold' en nummers van de laatste CD Broken Arrow wisselden elkaar af in één grote séance. Want daarvan had dit spirituele concert nog het meest weg. Je werd reisgenoot van een bevlogen tour langs drie decennia zelf geschreven muziekgeschiedenis waarin heden en verleden wegvielen. Dat werd pijnlijk bevestigt na het voorprogramma van Alison Morisette, die een goedbedoeld maar zielloos HAVO-onderonsje vol puberpoëzie neerzette.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden