Negativisme van ergste soort levert toch zege op

Er is een team van Nederlandse wetenschappers dat bij elk wereld- of Europees kampioenschap via computerberekeningen de winnaar voorspelt. De resultaten van die cijfermatige benadering zijn vaak verbluffend. Bij Euro2000 steekt volgens de voetbalgeleerden één kandidaat met kop en schouders boven de rest uit: Spanje.

Eric Hornstra

De prognose zal op de bijgewerkte uitdraai een andere topfavoriet te zien geven. De laffe tegenhouders van Noorwegen werden door het Spaanse keurkorps amper op de proef gesteld en wonnen met 1-0.

Slechts één beeld bleef na de armoedige vertoning in Rotterdam op het netvlies achter. Het was de 65ste minuut. De ene doelman liep molenwiekend terug naar zijn zestienmetergebied, de ander keek beteuterd toe hoe de bal naar de middenstip werd gebracht. Twee keepers, de een een held, zijn collega de schlemiel.

Het was de Noor Thomas Myhre die zich voor het nemen van een vrije trap naar de middenlijn had begeven. Zijn hoge bal belandde precies op het hoofd van Steffen Iversen, die het lege doel vond. Leeg? Jawel, want Francisco Molina was zonder enige noodzaak ver naar voren gestormd. Het was 1-0 en Noorwegen zat geramd. In het voorgaande ruime uur had Spanje namelijk niets klaargespeeld en het slotoffensief had evenmin iets te betekenen.

Trainer José Antonio Camacho staat niet bekend als een angstig iemand. De plaatsingsreeks sprak wat dat betreft boekdelen. Spanje scoorde daarin 42 keer met een 9-0 overwinning tegen Oostenrijk als opmerkelijkste wapenfeit. Tegen de stugge Noren durfde hij echter niet het achterste van zijn tong te laten zien. In het basiselftal figureerden slechts één diepe (Urzaiz) en één valse spits (Raul).

Over de opstelling van de Spanjaarden circuleerden al tijdens de voorbereiding de vreemdste geruchten. Camacho gaf meermalen aan dat hij Noorwegen als de gevaarlijkste tegenstander in de groep beschouwde. De trainer roemde de combinatie van kracht en techniek bij de Scandinaviërs. Nog veel meer vreesde hij de hoge ballen vanaf de flanken. Wat moesten zijn kleine Iberische mannetjes beginnen tegen de woudreuzen uit het noorden? Schertsend werd zelfs gezegd dat de trainer zijn opstelling zou maken aan de hand van de meetlat. Camacho besloot ten slotte één belangrijke aanpassing te doen. Hij verving doelman Santiago Canizares door de acht centimeter langere Molina; een ingreep die hij achteraf zal hebben betreurd.

Met het lengteverschil viel het gisteren achteraf mee. Nils Johan Semb liet de uit de kluiten gewassen John Carew, Stale Solbakken en Dan Eggen op de bank. De Noorse trainer had absoluut niet de intentie het Spaanse doel met voorzetten van de flank te bestoken. Met vijf verdedigers, vier middenvelders en de eenzame Tore Andre Flo voorin waren de bedoelingen snel duidelijk. Eerst maar een nuttige 0-0 pakken en gokken op het ene kleine kansje dat onvermijdelijk zou komen; het is de strategie die Noorwegen op elk groot toernooi zo impopulair maakt. Het is een negativisme van de ergste soort, maar het enorme rendement houdt een frivolere aanpak tegen.

Het betonvoetbal heeft zijn afschrikwekkende keerzijden. Neem Steffen Iversen. Hij staat op papier genoteerd als aanvaller, mag zich in de Engelse Premier League uitleven in de spits, maar was onder het bewind van Semb gisteren vrijwel uitsluitend in de buurt van zijn eigen strafschopgebied te vinden.

Hoe lelijk en angstvallig ook, op de zege van de Noren was niets af te dingen. Spanje heeft niet alleen geografisch, maar ook op technisch gebied veel gemeen met Portugal. De buren bewezen tegen Engeland dat met korte, technische combinaties elke tegenstander op de knieën is te krijgen. Maar daarbij is dan ten minste ook tactisch vernuft vereist. Aan dat laatste mankeerde het bij Spanje, simpelweg doordat de spelers die net als Figo en Rui Costa de openingen kunnen maken, verkeerd geposteerd stonden. Raul stond te diep in de spits, Guardiola durfde de mandekkers achter hem niet in de steek te laten. Pas toen Mendieta de gelederen kwam versterken (waarom zo laat?) voerden de Spanjaarden de druk op. De beste mogelijkheid kregen ze echter door een miskleun van de uiterst zwakke leidsman. De Egyptenaar El Ghandour legde de bal op negen meter van het doel wegens een vermeende overtreding van de zes-secondenregel door doelman Myhre. Het besluit van de Uefa om Euro2000 op te luisteren met fluitbeurten van bijvoorbeeld deze Egyptenaar is ingegeven door de wens de intercontinentale betrekkingen aan te halen. Het is een onzinnige keuze. Bij een toptoernooi als dit EK hoort kwaliteit het enige criterium te zijn.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden