Neem niet het Beest, Belle, maar Gaston

Inzichten, geselecteerd uit

Jacobinmag.com

Het was verleidelijk om de afgelopen weken te denken: ha, laat ze maar pijn lijden. Eerst kozen de hillbilly's Donald Trump tot president en nu waren ze opeens verbolgen dat ze volgens zijn zorgwet (die er nóg niet kwam) meer zouden moeten betalen als ze ziek werden. Dichter bij huis speelde hetzelfde sentiment toen de Britten vorige week de rekening gepresenteerd kregen voor hun vertrek uit de Europese Unie: 58 miljard euro. Hadden ze maar niet...


Deze reacties tekenen een tekort aan empathie. Beide zijden van het politieke spectrum hebben er last van, schrijft Clio Chang op de website van het Amerikaanse tijdschrift Jacobin ('Reason in Revolt'). Conservatief rechts haalt de neus op voor de gewone man, en hoe reageert progressief links? Eigen schuld, dikke bult. Een gezonde samenleving, stelt Chang, kan niet draaien op dergelijke 'empathiegrillen'. Mensen moeten rechten krijgen - op betaalbare gezondheidszorg, in dit geval - niet omdat ze sympathiek zijn, maar omdat ze mensen zijn. Als het linkse kamp gaat meedoen met dit spelletje, dreigt het de overtuiging te verliezen dat de basisbehoeften in het leven moeten worden gegarandeerd, óók voor de boze, blanke man die op Trump heeft gestemd.

The Baffler

Een curator selecteert het beste: kunst, muziek, wijnen, koffie, TED Talks, artikelen. (Ja, ook deze rubriek is een vorm van curatie.) Wie cureert, hoort er helemaal bij, we zouden zelfs leven 'in het tijdperk van de curator'. In de ophef over nepnieuws klonk dan ook de roep om nieuws voortaan te 'cureren', zodat de leugens worden weggefilterd.


Die oproep is illustratief voor ons beeld van de curator. Want cureren, dat is iets voor de progressieve klasse, zo blijkt uit een analyse van historicus en politiek analist Thomas Frank in The Baffler. Immers, de curator schept orde in een door halvegaren als Trump veroorzaakte chaos. De curator is een professionele keuzeheer die onderscheid durft te maken tussen goed en slecht. Hij heeft smaak en velt een oordeel waar wij dat zelf niet altijd durven.


Iets meer wantrouwen is echter op zijn plaats, schrijft Frank. Straks stelt de curator nog ons wereldbeeld samen. Dat wordt vast een fantastische wereld zonder nepnieuws, een democratie met alleen maar politici met de juiste ideeën, schampert Frank. Maar in zo'n wereld zal de stem van gewone mensen worden weggecureerd.

Observer.com

Had Belle van Disney's 'Beauty and the Beast' niet beter Gaston kunnen kiezen dan het Beest? Oké, Gaston is een gladjakker, maar hij is sterk, heeft een groot sociaal netwerk en hij wil trouwen en kinderen.


Het Beest mag dan een prins zijn, hij is nogal humeurig en wilde Belle's vader ontvoeren en opsluiten. De bestiale uitvreter heeft vrienden noch werk en weet niet eens hoe je met een lepel moet eten.


Bovendien, zo stelt Dana Schwartz in een vermakelijke PowerPoint-presentatie op observer.com, zou het in het Frankijk van zo rond 1764 (de tijd waarin het verhaal volgens Schwartz speelt) nog maar 25 jaar duren voordat de koninklijke schatkist leeg zou zijn en een revolutie zou beginnen.


Belle en haar beestenprins zouden dan proberen het land te ontvluchten, maar hij zou worden vervolgd en geëxecuteerd, en zij zou onder de guillotine belanden. Tegen die tijd is Gaston een populaire, opkomende middenklasser...


Nu te zien in de bioscoop.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden