Column

Nederlands

null Beeld Jan Jaap van der Wal/Twitter
Beeld Jan Jaap van der Wal/Twitter

Bij de Rotterdamse VVD zochten ze deze week naar de meest extreme platitude, zeg maar de moeder aller vanzelfsprekendheden, om hun verkiezingscampagne op te leuken. In zo'n geval kun je iets als 'de regen is nat', of 'in het donker zie je niets' op je affiches zetten. Maar de liberalen uit Rotjeknor zijn niet zo vindingrijk en kozen voor een nogal zoutloze 'In Rotterdam spreken we Nederlands'. Ik keek naar de poster, schudde mijn hoofd en kreeg bijna tranen in mijn ogen. Ik dacht aan al mijn verloren illusies.

Gisterochtend liep ik, nog slaperig, langs mijn werkkamer. Het was me een kabaal daarbinnen. Ik hoorde getier, gevloek, angstkreten en heel wat loeiende sirenes. Dit kwam allemaal uit mijn, toch nog afgesloten, computer. Ik deed het ding aan zoals je een riooldeksel soms moet optillen om bedorven lucht te laten ontsnappen.

De eerste gasbel die in mijn gezicht ontplofte was dit bericht: 'VVD-affiche zorgt voor een storm van verontwaardiging'. In een dergelijk geval raadpleeg ik altijd enkele Facebookvrienden behorend tot de afdeling 'Politiek Correcte Djihad' (ja, die heb ik). Bij Francisco van Jole (Vara), die ik sinds zijn pubertijd ken, las ik: 'Walgelijke vvdposters in Rdam'.

Verderop, op Twitter, kwam ik cabaretier Jan Jaap van der Wal tegen: 'In Rotterdam zijn voor de VVD alleen Nederlanders welkom. De tijden van crypto-fascisten als Fortuyn herleven in de Maasstad.' Jan Jaap is overigens de man met de geretoucheerde mond in de vorm van een venusheuvel, die ooit de verminking (besnijdenis) van VVD-kamerlid Hirsi Ali railleerde met de volgende geestige zin: 'Ayaan, die heeft geen clitoris meer, hè'.

Maar nu terug naar de materie.

Schouderklopjes
Ich bin ein immigrant, een echte. En als ervaringsdeskundige heb ik veel meer recht van spreken dan al die salondjihadisten van de fatsoensbrigade. Amper zeventien jaar, kocht ik al in Frankrijk mijn eerste Nederlandse lesboek. Toen ik hier drie maanden later een kijkje kwam nemen, kreeg ik mijn eerste schouderklopjes: 'Goed zo jochie'. In die tijd was de zelfhaat en de weg-met-ons-mentaliteit nog niet zo ontwikkeld.

Ik heb geleerd de Nederlandse taal lief te hebben en verdien al jaren mijn brood ermee. Thuis praat ik een ratjetoe van Frans, Nederlands en Italiaans. Maar eenmaal de buitendeur gepasseerd, is het uitsluitend Nederlands wat de klok slaat. Uit liefde voor de taal en uit respect voor mijn stad en aangenomen land.

Maar Rotterdam is een stad geworden waar de zelfverloochening tot monstrueuze proporties is gegroeid. Waar ik bij de apotheek, de kassa van de supermarkt en zoveel andere plekken, personeel en klanten onderling in het Turks of Arabisch hoor spreken.

Heb ik in mijn immigrantenleven zoveel moeite gedaan om nu door respectloze, luie en minachtende stadsgenoten buitengesloten te worden? Ben ik jaren geleden helemaal naar Rotterdam gekomen om nu een PvdA-lijsttrekker zijn cliënten in het Turks verkiezingscadeautjes te horen beloven? Die VVD-affiches zijn me nog te slap en te lauw. Wat we in de Maasstad nodig hebben is een monoculturele taalrevolutie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden