Nederlandse dichter in Duitsland (1)

Er is een televisiereclame waarin een verzorgd uitziende dame van middelbare leeftijd een oud boek koestert, de trein neemt, in het boek de opdracht leest die is ondertekend met Dein Christoph, verzaligd kijkt, in Wenen uitstapt en linea recta naar een kleine boekhandel gaat, waar een oudere heer verrast opkijkt vanaf een trapje voor de kast - Christoph. Een omhelzing is op handen.

Mij gaat het om Christoph, de boekhandelaar. Het type. Pensionado. Dun haar, een getrimde snor en baard. Hij draagt een spencer, zo'n mouwloze trui. Zijn winkel is een antiquariaat of een literaire boekenhemel. Zo'n boekhandelaar kwam ik net tegen in Bonn, Dun haar, getrimde snor en baard. Nee, geen spencer. Zijn winkel stond vol literatuur, poëzie, theologie en filosofie.

Ik vroeg naar het laatste boek van Peter Sloterdijk, een roman in brieven over de vrouwelijke seksualiteit. "Ha, de pornoroman", lachte de boekhandelaar. "De een vindt hem vreselijk, de ander vindt hem prachtig en vol humor. Die reacties laten zien dat het boek de moeite waard is."

Hij vroeg waar ik vandaan kwam. Op mijn antwoord liet hij meteen nog een vraag volgen. "Kent U de dichter Menno Wigman?" Ik zei ja. "Hier in Duitsland kent niemand hem. Maar hij is geweldig. Er is net een aantal gedichten van hem in het Duits vertaald, prachtig. Ik heb de bundel zeker twaalf keer gelezen, waaronder één keer in een café, bij een glas bier. En altijd bleef de poëzie overeind."

Ik vroeg naar de Duitse bundel; het bleek een dun geelzwart boekje, uitgegeven door een piepkleine uitgever die zich 'parasitenpresse' noemde.

Het droeg de titel: 'Im Sommer stinken alle Städte' - naar de titel van Wigmans debuutbundel uit 1997: 's Zomers stinken alle steden.

Het bevatte een bloemlezing van zijn gedichten, 33 stuks.

Zo begeesterd (heerlijk germanisme) was de boekhandelaar dat hij de dichter en diens vertaler Gregor Seferens voor een voordracht in zijn winkel had uitgenodigd en erin was geslaagd voor Wigman aandacht te vragen in de lokale krant, de Bonner General Anzeiger. De General Verschweiger, bromde een vrouw in de winkel. Hij liet me het artikeltje zien. Erboven stond tussen aanhalingstekens de titel van de bundel. Die stinkende steden.

En verder:

Niederländische Lyriker. Herausragender Dichter seiner Generation.

Ik had thuis zijn bundel 'Mijn naam is Legioen' uit 2012. Tussen die bundel en zijn voorganger lagen zes jaren en iemand had eens uitgerekend hoeveel woorden Wigman per dag had geschreven. Ik geloof één. De rekensom moest aantonen hoe pijnlijk consciëntieus de dichter werkte.

Vooral nieuwsgierig was ik naar wat het Duits met deze poëzie deed. Ik houd van die taal, zeker als die zich literair en poëtisch uitdrukt. Ik vroeg me zelfs af of het Duits het oorspronkelijke Nederlands zou overstijgen. Of de poëzie er mooier van werd. Er is zoveel ruimte en ziel om Duitse woorden.

Ik legde een aantal gedichten naast elkaar. Maar voor ik hierop verder in ga, nog even dit: de voornoemde televisiereclame, die eindigde in een omhelzing, kende ook een variant zonder happy end. Daarin draaide Christoph de boekhandelaar haar bruusk de rug toe. Dat kan ook in het Duits heel hard zijn.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden