Nederlands Philharmonisch Orkest speelt Schumann bevalliger dan Rotterdams Philharmonisch

Pianist Nelson Goerner  Beeld x
Pianist Nelson GoernerBeeld x

Rotterdams Philharmonisch Orkest
Schumann Pianoconcert (Fellner)
***
Nederlands Philharmonisch Orkest
Schumann Pianoconcert (Goerner)
****

Licht ongemak: het podium van de Doelen opwandelen, en ontdekken dat de pianokruk te hoog staat afgesteld. En dan de knop niet één slag hoeven draaien, maar minstens een minuut bezig zijn met het zitvlak tien centimeter naar beneden krijgen: Till Fellner pakte het sportief op, terwijl hij eigenlijk in de startblokken stond voor Schumanns Pianoconcert.

Fellner heeft krachtige vingers en zoekt daarmee zo transparant mogelijke klanken op. Schumann is voor Fellner geen hapklare romantische brok, maar een stuk waarin een heldere en klassieke lijn te ontdekken valt. De meedeinmuziek houdt hij in toom en voor de elegantie in het concert voegt hij subtiel hier en daar een milde adem toe, alles op z'n gemak en zonder virtuozenvertoon.

Pianist Till Fellner Beeld x
Pianist Till FellnerBeeld x

Zijn achterban, het Rotterdams Philharmonisch Orkest onder de baton van Jukka-Pekka Saraste, volgde een ander spoor. De Schumannbegeleiding, allerminst eenvoudig maar niet onspeelbaar, hobbelde achter Fellners markante ideeën aan en volgde hem nauwelijks in rust en eenvoud.

Zoveel musici, zoveel interpretaties, want hoe anders pakte een dag later in Amsterdam Nelson Goerner het opus van Schumann aan. Tegenover de Wener Fellner zorgde het zuidelijke bloed van de Argentijn Goerner voor een bevalliger plaatje.

Zachtmoedigheid overheerste in Goerners spel. Loopjes en vingers buitelden over elkaar heen, jeugdig en springerig vloog hij over de toetsen. Goerner vertelde zijn verhaal aan de hand van een fijngevoelig toucher en een zoetige timing. Het expliciete en eigen karakter dat Fellner had laten horen, ontbrak bij zijn collega. Schumann golfde gemakkelijk het gehoor binnen, de melodieën herkenbaar prachtig, maar het beklijfde niet.

Aan de andere kant kwam Goerner bij het Nederlands Philharmonisch Orkest in een gespreid bedje. Onder leiding van chef-dirigent Marc Albrecht functioneerden solist en orkest als twee handen op één buik.

Intuïtief en lenig

Het Pianoconcert was bij het Nederlands Philharmonisch ingebed in een complete Schumannavond, met als klap op de vuurpijl de Vierde symfonie. Albrecht en consorten werkten met een uiterst genuanceerd palet van kleur en dynamiek. De symfonische noten vloeiden ritmisch, intuïtief en lenig de zaal in.

Zoals al even aangehaald, hadden Fellner en de Rotterdammers daarentegen minder geboft met de Fin Saraste. Het andere substantiële programmaonderdeel in de Doelen was Sibelius' Vijfde symfonie, een fraaie keuze tegenover Schumann, maar tamelijk gortdroog ten uitvoer gebracht.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden