Nederlands Dans Theater

DANS

Spiritwalking ***

Het puntdak van de centrale markthal op het terrein van het Amsterdamse Food Center bevat tientallen ramen. Het licht dat erdoorheen valt zet het rijksmonument tot in alle hoeken in een zomerse gloed - de immensiteit is overweldigend. De stemmen van het publiek dat binnenkomt echoën tegen het enorme raamgewelf samen tot een sonore bastoon.

Het gegeven dat hier sinds 1934 talloze stemmen van kooplui hebben geklonken, inspireerde Paul Lightfoot en Sol León van het Nederlands Dans Theater om hier hun Holland Festival-voorstelling 'Spiritwalking' te situeren. De choreografen verbinden de geschiedenis van het gebouw met hun holistische artistieke uitgangspunten op de muziek van Philip Glass, uitgevoerd door het Kronos Quartet.

De duizenden stemmen zijn in de visie van het choreografenduo niet in het luchtledige opgegaan, maar vormen tezamen een spirituele eenheid die in het heden samenkomen. Jammer dat de vage tekst in het programmaboekje het contact met de aarde verliest, want de 'boodschap' van het duo, voor zover je daarvan mag spreken, is sterk: geloof in de kracht van menselijkheid, als een soort collectieve energie. De dansers staan in hun werk altijd voor verschillende generaties die in elkaar voortleven, ook al is de dood er ooit tussengekomen.

'Spiritwalking', waarbij de titel refereert aan een sjamanenritueel, laat zich letterlijker dan in eerder werk, lezen als een boek waarin historie, toekomst en heden tot één syntaxis leiden. Dat komt tot uiting in het toneelbeeld waarin delen van het dansvlak door de dansers letterlijk als een pagina van een boek worden omgeslagen. Nu eens dansen ze op de ene 'pagina', dan weer op de andere - alsof ze loskomen van ruimte en tijd.

In solo's, duetten, trio's weergalmen de lichamen van de dansers emoties, herinneringen, resonanties van het gebouw. Dat zijn geschiedenis niet altijd positief is geweest, laten de bloedrode 'pagina's' zien, die in het middenstuk van de choreografie zichtbaar worden. Hier zien we rauwe ensembledans in uniformachtige outfits. De associatie met de Tweede Wereldoorlog ligt voor de hand.

De muziek van Glass is in het laatste deel te leidend, wat maakt dat de dans op momenten z'n potentie verliest. En dan is een totale lengte van 75 minuten aan de lange kant. Wel schitterend is het einde: onder het wegsterven van Kronos' tonen schrijden de dansers de leegte in, onder steeds diffuser wordend licht van de invallende schemering.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden