Nederlands Dans Theater Strong Language

Dans

****

In het programma 'Strong Language' van het Nederlands Dans Theater (NDT) klinken drie artistieke stemmen in sterke talen. Elke choreografie heeft haar eigen intonatie, uitspraak en draagwijdte, maar alle drie klinken ze luid en helder.

Zoals die van Crystal Pite, de aan NDT gelieerde Canadese choreografe, met een maalstroom aan beweging in de nieuwe choreografie 'In the Event'. Op een zandkleurig, gekreukeld achterdoek tekenen bliksemschichten de lotsbestemming van de mens, we horen golven tegen de rotsen slaan. Het ensemble golft als één lichaam mee, het kolkt en vloeit tegen de klippen op. Zo nu en dan is er een suggestie van verhaal: een 'drenkeling', om wie de rest zich heen verzamelt. Dan is de cadans van voortrazen en terugdeinzen vervangen door bedachtzame slow motion waarin bewegingen worden doorgegeven, heel staccato - in een prachtig schaduwspel. Veelzeggend is het slotbeeld van de eenzame man die met kleine, dwangmatige handelingen zijn omgeving in kaart wil brengen, analyseert. Als ijdele poging de levensstroom onder controle te krijgen.

Als er een danstaal is die aanhaakt bij de tijdgeest, is het die van het Israëlisch dansmakersduo Sharon Eyal en Gai Behar. Kinderen van de housejaren 80 en 90 zijn ze, en dat is te zien in hun werk dat zich, onder de pulserende beats van vaste componist Ori Lichtik, ontrolt als een raveparty. Dans als een collectief ritueel: sexy en sensueel, ook wat koel en afstandelijk, met een rauw randje waar moderne dans uit Israël patent op heeft. In 'Bedroom Folk' is dat het individu dat uit de als één kluit bewegende dansersgroep treedt, als aanzet tot droomachtige beelden en constellaties. Komisch hoe de danskluit zich overgeeft aan een ravevariant van de pas de quatre uit Zwanenmeer - knipogend naar het stringente collectief van het klassiek ballet.

Toch is het werk van Eyal en Behar choreografisch heel wat minder gelaagd dan dat van 'good old' Hans van Manen. De muzikaliteit die de maestro aan de dag legt in 'Kleines Requiem' (1996) is ongeëvenaard, en die mist vaak in contemporain ballet.

Is doodsbesef weg te lachen? Dat lijkt Górecki zich af te vragen met de uptempo polka midden in zijn requiem. En uit dat absurd geplaatste muziekdeel laat Van Manen zijn dansers energie halen voor het antwoord op Górecki's vraag: er is verdriet, maar ook verbondenheid en compassie. Prachtig gedanst, in een taal die niets te veel zegt, en die iedereen verstaat.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden