Neasden

Metrohalte van: wielrenster Leontien van Moorsel.

Sydney (2000): Goud: individuele achtervolging, wegwedstrijd, tijdrit. Zilver: puntenkoers.

Athene (2004): Goud: tijdrit. Brons: 3 kilometer achtervolging.

In de spiegel ziet ze wallen onder haar ogen. Aan de start voelen de benen zwaar als lood. Maar Leontien van Moorsel (30) weet dat niemand haar in Sydney van de eerste gouden olympische medaille kan afhouden. De wielrenster uit Boekel pakt op de individuele achtervolging inderdaad de hoofdprijs. "Ik heb zo veel meegemaakt, het is niet te bevatten", zegt ze in Trouw.

Een eetstoornis lijkt in 1992 een eind te maken aan haar sportieve aspiraties. Ze eet te weinig, traint te veel en het lichaam raakt op, leeg. Net als het hoofd. "Ik wilde altijd te veel", meent Van Moorsel die de medaille opdraagt aan haar man en coach Michael Zijlaard. "Hij heeft mij geleerd rust te nemen, goed met voeding bezig te zijn en mezelf op een normale manier te laten gaan."

Het goud op de achtervolging krijgt een zilveren vervolg op de puntenkoers, een bijnummer eigenlijk. "Ik ben nog nooit zo dood geweest." Dat ze de honderd ronden uitrijdt, dankt Van Moorsel aan 'het karakter dat ik van huis uit heb meegekregen'. Ze heeft niet genoten, daarvoor zijn de fysieke pijn en de angst voor een valpartij te groot. "Ik scheet zeven kleuren stront. Ik hou niet van splinters in mijn kont." Na het baanprogramma in Sydney verovert Van Moorsel goud in de wegwedstrijd. En zo staat 'Tinus' voor de derde keer in de schijnwerpers van de internationale sportpers. Lachen dus, want een talenknobbel heeft de inwoonster van Rotterdam niet. "Wat zegt 'ie nou weer", is het standaard antwoord op de Engelse vragen. En dan komt er ook nog een vraag in het Frans. "Ja jongens, dat versta ik helemaal niet." Vraag: "Hoe ga je de tijdrit rijden?" Antwoord: "Dronken."

Dronken van geluk pakt Van Moorsel ook in de tijdrit de gouden medaille. Ze put inspiratie uit de aanwezigheid van Jeannie Longo, de Française die twee jaar eerder openlijk vraagtekens zette bij de terugkeer van de Brabantse. "Ik ben niet iemand die terug gaat schelden. Ik wil het op de fiets laten zien, maar ik haal er wel motivatie uit."

In Athene is Van Moorsel er in 2004 weer bij, ondanks het vaste voornemen om na Sydney alleen nog boodschappen te doen op de fiets. De Griekse Spelen beginnen dramatisch. Van Moorsel, bij wie de angst om te vallen groter is dan de angst om te falen, gaat in de wegwedstrijd hard onderuit. Drie dagen na de aftocht in een ambulance laat Van Moorsel zien dat geen dal te diep is, zowel fysiek als mentaal. In de laatste dagen van haar carrière wint ze de individuele tijdrit, het onderdeel waar altijd het recht van de sterkste geldt. Zelden had goud meer glans. Aan de kust onder Athene krijgt het vermogen van Van Moorsel om barrières te slechten een passende beloning.

Fred Buddenberg

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden