NDT gaat met ’Entwine’ ongelooflijk de mist in

’Entwine’ van Nederlands Dans Theater I met werk van Amanda Miller, Sol León en Paul Lightfoot, Aszure Barton. Tournee t/m 10/3, www.ndt.nl

Het is een feit dat er weinig vrouwen aan de choreografietop opereren. In het programma ’Entwine’ stelt het Nederlands Dans Theater (NDT) vrouwelijke choreografen centraal. Artistiek leider Jim Vincent had beter moeten zoeken.

Een gotspe voor een wereldgroep als NDT is ’Still Life’ van Aszure Barton. De Canadese choreografe schetst een ’Lord of the Ring’-achtige wereld met hobbits (?) onder monnikskappen, elfen (?) in ’Riverdance’-jurken en draperieën als decoratie. Een uitverkoop van mystieke wansmaak die nog te doen zou zijn als de dans wist te boeien.

Die zwabbert van dramatisch realisme à la Martha Graham uit de jaren veertig naar een onbestemd soort jazzdans. De muzikale benadering is pathetisch en de opvolging van dansdelen niet te volgen, terwijl er van alles aan emotie en handeling wordt gesuggereerd. Ruisende rokken, veelbetekenende blikken – dat werk.

Maar waarheen, waarvoor? Een dansgroep moet risico’s nemen om vooruit te komen. Het is echter onbestaanbaar dat NDT zijn standaard en imago met zo’n werk op de tocht zet.

Ook Amanda Millers ’Field Days’ is niet spannend. De choreografe komt onder de vleugels van de beroemde balletvernieuwer William Forsythe vandaan. Ze heeft zich ontwikkeld tot een interessante dansmaakster die de veren van het ballet opschudt door het gebruik van improvisatietechnieken. Dat maakt dat Millers werk altijd iets actueels, iets dwingends heeft. Deze wereldpremière heeft dat niet.

Het podium is ontmoetingsveldje voor het ensemble, gestoken in fleurig geblokte tennisoutfits en dansend op kousevoeten. Iemand zet een beweging in, de rest volgt. Zo ontstaan er vanuit steeds meer verbindingen in duetten en formaties, ten slotte zelfs een ’stadionwave’ en een tollende lijndans. Dartel en vrolijk zou je denken, maar het blijft allemaal nogal ’casual’ en letterlijk op de vlakte.

Gelukkig geeft ’Same Difference’ (2007) van huischoreografen Lightfoot en León dit ’vrouwenprogramma’ NDT-cachet. Paul Lightfoot is een man, maar dat programmatische ’slordigheidje’ vergeten we dan maar. Het surrealistische werk, tussen droom en nachtmerrie, staat voor een meeslepend concept en een volkomen esthetisch, dansant en muzikaal evenwicht. De Jungiaanse personages, metaforen voor de diepste verlangens, kruipen tot in de ziel.

Na het vertrek van Jirí Kylián is Lightfoot/León het visitekaartje van het gezelschap geworden. In het geval van ’Entwine’: een baken in de mist.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden