Natte sneeuw & Douwe Bob

Sneeuw is geluk, natte sneeuw is verdriet. En natte sneeuw viel er in overvloed - om te smelten zodra hij de grond raakte. Soms hielden enkele vlokken het nog even vol, op het blik van een auto, op het doek van een plu, tussen de bladeren van de liguster. Het was om te huiveren. Een vuile wind sloeg als een natte lap door de straten.

Je zag ze weer, de grimassen, de vertrokken gezichten, de narigheid verbijtend.

Douwe Bob stelde zijn Songfestival-liedje voor. 'Slow down'. 'I'm going nowhere and I'm going fast.' Het werd omschreven als smakelijke americana. Twee passanten in de stationshal moesten er iets over zeggen voor een tv-ploeg. Men had ze de sjaals omgehangen met AvroTros erop. 'You gotta slow down, brother, if you can't go on.' Het was een levenslustig, uptempo nummer.

Maar de natte sneeuw bleef maar vallen. Het dak van de hal lekte. Het water kletste op een nieuwe houten bank. Twee dweilwagens reden af en aan om de plassen op te zuigen. Gele bordjes waarschuwden voor slipgevaar.

In Bilthoven, naast de school van mijn dochter, werd een miljonair dood gevonden in zijn huis. "De politie kwam onze school binnen", zei ze later. "Om te plassen."

Haar moeder had haar en een paar klasgenoten in de vroege ochtend met de auto naar school gebracht, de natte sneeuw was nog regen geweest. Ik was in het donker opgestaan, en had volautomatisch al die handelingen verricht die uitmondden in een gedekte ontbijttafel met thee op het theelicht en brood in de rooster. Boven ruzieden de meiden over een kledingstuk.

Ik dacht aan het fraaie project van de fotografe Desiree Meulemans die in de middag haar boek zou aanbieden aan de burgemeester, haar fotoboek 'Utrecht in de vroegte'. Ze wilde vastleggen hoe mensen in de stad hun dag begonnen en zo fotografeerde ze een jaar lang elke week iemand thuis of op het werk, in een instelling, een sportclub of een winkel, soms heel vroeg en meestal voor negenen.

Tafels met ontbijtspullen, aanrechten met boterkuipen en broodplanken, de intimiteit van het vroege uur, als de dag nog in gereedheid gebracht moet worden. Een kam door het haar, een bezinningsuur in een kapel, de nieuwslezer bij de radio-omroep, push-ups in een park, de klokkenluiders van de Domtoren, de wijkagent die zijn uniform aantrekt, een vroege galblaasingreep in een operatiekamer.

Haar foto's, zo verbindend voor een stad, hangen in het oude stadhuis, ik haastte me er door de natte sneeuw naartoe. Het was al niet meer zo vroeg, niet het uur waarop de binnenstad ontwaakt en winkelpersoneel nog een etalageraam lapt of een trottoir veegt en toeleveranciers hun busjes uitladen. Ik passeerde nu mensen weggedoken in hun kraag, de schouders opgetrokken.

Tegen de avond ging de wind liggen, het hield op met sneeuwen, een reepje zon aan de horizon. Ik zag beelden binnenkomen uit een provisorisch kamp aan de Grieks-Macedonische grens. Het had er geregend. Maar nu was het droog. Kinderen en volwassenen in de modder.

You gotta slow down, brother.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden