Nationale trots bepaalt favorieten Gouden Palm

Het einde van de competitie in Cannes is in zicht, al zijn er nog wat grote namen te gaan: Godard, Loach, Assayas, Dolan en de Rus Andrey Zvyagintsev die met het mooie vader-zoon drama 'The Return' eerder de Gouden Leeuw won in Venetië. Het is heel goed mogelijk dat er nog een verrassing in de staart zit, zoals vorig jaar, toen 'La Vie d'Adèle' de harten van de festivalgangers veroverde, en de Gouden Palm won.

Een rondgang langs de internationale filmkritiek, die met zo'n 4000 man sterk hier aanwezig is, wijst na een week verschillende favorieten aan. De Angelsaksische wereld is - zo blijkt uit het dagelijks verschijnende filmvakblad 'Screen International' - vooral onder de indruk van Mike Leighs Engelse schildersportret 'Mr. Turner', op de voet gevolgd door het Turkse epos 'Winter Sleep' van Nuri Bilge Ceylan.

Grappig om te zien dat favorieten geografisch worden bepaald. Zou er dan toch iets van nationale trots spelen? De Franse pers is ervan overtuigd dat de Waalse gebroeders Dardenne voor de derde keer de Gouden Palm moeten krijgen ('Deux Jours, Une Nuit'), behalve Le Monde, die vindt dat de belangrijkste filmprijs ter wereld naar de Japanse eilandfilm 'Still the Water' van Naomi Kawase moet.

En daar kan ik me veel bij voorstellen, niet alleen omdat het leuk zou zijn als een vrouwelijke regisseur de Palm zou pakken. 'Still the Water' is de enige film waarbij ik mijn sjaal heb volgesnotterd. Het Japanse drama bevat een van de langste en meest ontroerende sterfscènes ooit vertoond, waarbij een moeder langzaam wegglijdt van haar dochter, en de omringende familie muziek maakt en zingt.

De bewoners van het Japanse eiland waar Kawase haar film opnam, Amami-Oshima, hebben geen negatieve associaties met de dood. Ze zijn er niet bang voor. Hun relatie met de natuur, de zee, de vijfhonderd jaar oude Banyan-boom, is van een gruwelijke schoonheid. Dat wil zeggen: de zee is ruig en gevaarlijk met zijn tropische cyclonen, maar hij hoort bij het leven zoals de zon.

Nog fantastischer dan Kawase's setting is die van de Turkse regisseur Nuri Bilge Ceylan, die zijn ruim drie uur durende magnum opus 'Winter Sleep' opnam in winters Anatolië, waar een voormalig theateracteur een hotel heeft in een eeuwenoude grotwoning. Evenals Kawase neemt Ceylan ons mee op reis, door tijd en ruimte, om indringende verhalen te vertellen over de liefde en de dood. Ver weg van Tokio en Istanbul, van filmsterren en limousines, komt de echte cinema in Cannes tot leven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden