Opinie

Nanine Linning maakt zich waar bij Scapino

Nanine Linning (1977) behoort tot de eerste dansers in ons land met een choreografiediploma op zak. Maar al voor zij deze kopstudie van de Rotterdamse Dansacademie voltooide, bewees zij een geboren choreografe te zijn.

Door een solo en een duet, waarin zij haar bewondering voor de Forsythe-stijl verwerkte, werd zij bestookt met opdrachten vanuit de Rotterdamse danswereld. Linning dreigde zelfs aan de ontdekking van haar talent te worden opgeofferd. Dit weekend bracht het Scapino Ballet Rotterdam haar 'The Neon Lounge' in première. Op het grote podium van de Rotterdamse Schouwburg moest zij bewijzen ook groter groepswerk aan te kunnen.

Linning doorstond deze proef met glans. Ze plaatste een dozijn dansers (zeven vrouwen en vijf mannen) in een lege, aan drie zijden met luxaflex afgeschotte ruimte. Boven deze 'lounge', waar iedereen tot anonimiteit lijkt veroordeeld, hangt een constructie van twee uit elkaar splitsende neonbanen. Eenmaal aangeflitst wekken de fel blauwe lichtstrepen het kluitje mensen in de linker achterhoek tot beweging. De kudde wordt uit elkaar gedreven. Eén voor één, met maaiende armen en glijdend op hun kousevoeten, gaan zij elkaar achterna, in een synchroon verlopende reeks over de diagonaal, daartoe opgezweept door het stuwende ritme van Michael Gordons muziek 'Weather'.

Associaties met het repeterende minimalisme van Krisztina de Châtel of de mechanische slagordes in Forsythe's 'Artifact' kunnen niet uitblijven. En toch zit er in deze samenvoeging van onvoorspelbare veerkracht in repeterend keurslijf een heel eigen signatuur en spanning. Linning laat zien hoe de strak gestileerde ruimte vol stuwende ritmes het dozijn dansers als in een hermetisch blok gevangen houdt en tegelijk van binnenuit bestookt. Welk weerwerk de twaalf eenlingen ook leveren, dat samenvallen van ruimte en ritme dwingt hen tot steeds nieuwe vlakverdelingen. In de 'Neon Lounge' overheersen mathematica en mechanica, en geen menselijk danskruid kan daaraan ontkomen.

Het is de jonge choreografe niet te doen om dramatische expressie of emotionele ontladingen. Als de laatste restjes natuur in een door techniek gedicteerde cultuur moeten de twaalf bewegers zich wel gewonnen geven. Twaalf is in dat kille broeinest natuurlijk een gouden sleutel, want dat getal biedt een eindeloze variatie aan zetten om de onderlinge verhoudingen in de lange lijnen of cirkels open te breken. Linning houdt evident van overzichtelijke structuren, maar weet ook exact de omslagmomenten te benutten waarop symmetrie de spanning doet verbleken.

Even fascinerend is het telkens van kleur veranderende licht, waarin de gif- en mosgroene kledij van de dansers soms een gouden of zilveren glans krijgt. De wisselvallige weersomstandigheden in klank en kleur doen het luxaflex van stand veranderen en dirigeren deze menselijke mozaiekkunst van buitenaf. Slechts eenmaal weet een danser zichzelf tot het middelpunt te maken en de anderen in een halve cirkel om hem heen te draperen.. Zittend ondergaat het elftal de uitvalspoging van Javier Velasquez, maar de kringloop in deze Neon Lounge brengt hen weer als een krioelende mensenhoop samen. Nietig en niet bij machte de digitale snelweg boven hun hoofden te ontvluchten.

Hoewel de Scapino-dansers veel moeite hadden om de grillige gebaren zo synchroon mogelijk te houden, is dit ballet zeker een aanwinst voor het Rotterdamse gezelschap. Linning weet hoe met licht, ruimte en ritme te suggereren valt en, niet minder belangrijk: ze heeft gevoel voor timing.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden