Najaarshitte hindert lopers

EINDHOVEN - Daar kan een vijftien jaar en 32 marathons lange ervaring niet tegenop. Tegen beter weten in nam Carla Beurskens gisteren in Eindhoven de Olympische limiet op de korrel. Bewonderenswaardig lang hield de Limburgse veterane stand, tot ze na dertig kilometer moest capituleren voor de temperatuursomslag.

De weersvoorspellers kunnen er nog zo vrolijk over doen, het is de vrees van elke marathonloper. Enkele jaren geleden ging een voorjaarseditie van Rotterdam naar de knoppen door onverwacht vroege zomerse temperaturen. De internationale aspiraties van Eindhoven smoorden gisteren in de najaarswarmte, die opliep tot 24 graden Celsius. Normaal gesproken al niet ideaal om een marathon in te voltooien, maar zonder acclimatisering van enige dagen kan optimaal presteren helemaal worden vergeten.

“Voor mij optimaal' noemde Beurskens het weer van gisteren, “het had alleen twee dagen eerder moeten komen.” Vanaf vrijdag trainde ze in T-shirt met lange mouwen en werd de verwarming op de hotelkamer omhoog gedraaid om aan het stijgende kwik te wennen. Maar evenals de mannen, piekerde Beurskens er niet over haar plannen te veel bij te stellen. “Wat moet je anders?”, verwoordde Beurskens' man en trainer Jacques Roemerman het dilemma.

Roemerman zei al na een uur het hopeloze van de missie in te hebben gezien, maar keek met stomme verbazing toe hoe zijn vrouw tot 35 kilometer in het spoor van Atlanta bleef. Het verval had zich bij de mannen reeds veel eerder afgetekend. De onbekende winnaar Sarafinyuk uit Oekraïne kwam niet verder dan een onbetekenende 2.16.40. Favoriet Getaneh Tessema - als Ethiopiër met verblijfsvergunning Nederlands kampioen op cross, tien kilometer en halve marathon - had zich op de Nederlandse ranglijst met een tijd binnen de 2.13 omhoog willen werken, maar stortte na een wat te frivool gelopen race op vier kilometer van de finish volledig in: 2.17.16. En was John Vermeule een kogelstoter geweest, hij was uit de ring gestapt om zijn poging ongeldig te maken (dertiende in 2.25.11).

Een marathonloper moet optimist zijn, anders bezwijkt hij vooraf aan de opgave. Toen het startschot om half een viel, wees de thermometer al boven de twintig. Toch beoordeelde Beurskens de omstandigheden tijdens de eerste van twee ronden als “lekker”. Mooi parkoers, koel windje op plekken waar de bomen beschutting boden tegen de zon. “Maar de temperatuur liep toch te veel op.”

Zeker een kwartier al was Beurskens in de bouwput gearriveerd die het centrum van Eindhoven is, toen ze informeerde wat haar tijd eigenlijk was. 2.32 Uur is de richttijd voor Atlanta, maar vanaf het moment dat de Nederlands recordhoudster de kracht uit haar benen voelde vloeien was ze de klok uit het oog verloren. “Dan kijk ik niet meer naar tijden. Ik ben ontspannen blijven lopen, het had geen zin een verkrampte poging te doen.” Twee keer zelfs moest ze wandelen, waarna aan de finish de seconden stopten bij 2.35.16.

Breekbaar

Beurskens is een taaie, al oogt ze met haar kleine (1.65 meter, 45 kilogram) gestalte uiterst breekbaar en heeft ze inmiddels de leeftijd van 43 bereikt. Ze zegt zich er nog jong bij te voelen, “net zoals er mensen van 35 zijn die zich al oud wanen”. Maar een hernieuwd Olympisch avontuur, die optie kwam toch min of meer als een verrassing. Hardlopen, dat deed Beurskens toch met grote toewijding en vooral dan als ze kansen zag voor succes, een podiumplaats of toch zeker de eerste vijf. Anders heeft het geen zin, een zo lange tijdsinvestering die de marathonvoorbereiding toch vergt. Ook nu wil ze niet slechts deelnemen in Atlanta, maar ze heeft de eigen 'eis' wel bijgesteld aan de mogelijkheden. De hoogtijdagen liggen immers achter haar. Gisteren zei ze dat een plaats bij de beste vijftien voldoende inspiratie kan zijn, het “grote doel” om zich in de vele, lange nadagen van haar carrière op te richten. En daarvan kan pas sprake zijn als ze volgend jaar nog in staat is een vijftien kilometer onder de 52 minuten te lopen. Anders gaat ze onder geen beding, ook al treft ze in december in Honolulu, of later in Nagano, de Olympische kwalificatieroos. Een 44-jarige curiositeit, daar past ze terecht voor.

Het was bondscoach Eugene Janssen die Beurskens overhaalde het nog eens te proberen. Want hoe lang en luisterrijk haar carrière tot op heden ook is, de rode draad die er doorheen loopt is er een van falen op de aansprekende kampioenschappen. Dertien jaar geleden, in haar derde marathon, was ze het dichtst bij een titel geweest. Ze liep in Athene aan de leiding op het moment dat Gerard Nijboer Europees kampioen werd. Maagklachten wierpen de atlete vervolgens terug naar de vijfde plaats, het hoogste dat de Limburgse ooit op een internationaal kampioenschap behaalde. Wat de Spelen betreft ging het in Los Angeles mis door een spons die een contactlens uit haar oog stootte; een voetblessure hield haar vier jaar later in Seoul van grootse daden af. Een jaar eerder had ze zich met 2.26.34 - nog altijd het Nederlands record - bij de absolute wereldtop geschaard.

Seoul was haar laatste titeltoernooi, ook al omdat blessure-ellende voor ernstige verstoringen zorgden. Zozeer zelfs, dat ze meermalen werd afgeschreven. Even zo vaak kwam ze terug, onder meer door vorig jaar in Honolulu voor de achtste (!) maal te triomferen. Dat was midden in een periode van twijfels, waarin “het was alsof ik achteruit liep”. In mei '94 was ze met een virus-infectie uit Amerika teruggekomen. De doktor ontraadde Beurskens zelfs haar loopbaan voort te zetten. Lopen is voor Beurskens leven en wat pleitte voor stoppen met leven?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden