Naïviteit wordt in de Tour wel vaker afgestraft en route

De Tour is onderweg. De reis brengt de volger op bijzondere plaatsen. In deze rubriek belevenissen, ontmoetingen en mijmeringen. Deel 13: in de Tour komt het onheil altijd waar niemand het verwacht.

Afzwaaiend Tourdirecteur Jean-Marie Leblanc noemde de Tour de France ooit de ’ansichtkaart’ van Frankrijk. Het is veel meer dan een wielerkoers. Het peloton en de volgers worden door de mooiste streken van Frankrijk geleid. De Tour is een toerismebeurs.

De Bretonse boerendorpjes aan slingerende wegen door een glooiend, woest land, de majestueuze pieken van de Pyreneeën met hun diepe kloven, de zinnenprikkelende Provence, de kasteeltjes, de machtige rotspartijen van de Hautes-Alpes – Frankrijk overweldigt. Dat de schijn soms bedriegt, dat niets in de Tour is wat het lijkt, zullen we ons pas later realiseren, op deze zondag in de Drôme.

We zijn gehuisvest in een Le Moulin de Valaurie. Het ligt aan een landweg die eindigt in het niets. Het hotel ligt verscholen tussen struiken en zacht wiegende bomen. Op de vroege zondagmorgen, onder een blauwe hemel, wanen we ons vanuit het kleine zwembad in het paradijs. De cigalles zingen hun lied.

Naïviteit wordt in de Tour wel vaker afgestraft. Een uur later blijkt de auto bij het hotel opengebroken. Twee draagbare computers, twee koffers met schone kleding, een navigatiesysteem blijken verdwenen. In de auto lijkt een explosie te hebben plaatsgevonden. Alles wat van geen waarde werd geacht, is achtergebleven. Waaronder een cd van André Hazes. Die lag al klaar voor Alpe d’Huez. Tradities moet je in ere houden.

We voelen ons bestolen en bedrogen. De idylle van het onschuldige, schone Franse platteland is verstoord. De politie wil niet komen. Maar we moeten verder. De Tour wacht op niemand.

We denken aan de woorden van Bram Tankink. De Tukker is onderweg wel eens afgeleid, bekende hij zaterdag. Door die twee mannen, verkleed als Elvis Presley in glitterpak. In een niemandsland verwelkomden ze het peloton. Dan schiet Tankink in de lach. Soms zegt hij te genieten van het landschap. Ziet hij in de verte een Romaans kerkje, een oud kasteeltje, een middeleeuwse abdij. Goh, wat mooi, denkt hij dan. Totdat hij zich ineens achteraan bungelt en weer moet knokken en duwen om voorin te komen.

Misschien gebeuren de meeste valpartijen daarom op plaatsen waar niemand ze verwacht. Het peloton slingert moeiteloos door de smalle straatjes van een Provençaals dorpje. Terwijl op brede rechte wegen zomaar ineens het onheil toeslaat. Zie de onschuldige bocht waar Canada ineens gaat schuiven. Hij sleept de nietsvermoedende Kessler en Verbrugghe mee. Zo waan je je een kansrijke koploper, zo lig je de pijn te verbijten in de struiken achter een vangrail.

In Gap worden we later getrakteerd op de verleidelijkste delicatessen uit de streek, zoals in alle pleisterplaatsen. Opdat wij de wereld berichten over La Douce France. We bezwijken weer.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden