'Naïeve' Vogue-journaliste klaagt dat ze is bedrogen door Asma Assad

Archieffoto van Asma al-Assad Beeld
Archieffoto van Asma al-Assad

'Ik wilde het verhaal niet eens maken!', beweert de journaliste die indertijd het beruchte interview met Asma al-Assad heeft gehad dat in het tijdschrift Vogue is geplaatst. 'En natuurlijk heb ik er nu spijt van!'

Dat zal best wel. De journaliste Joan Juliet Buck reisde in december 2010 naar Damascus voor een interview met de First Lady van Syrië, toen de Arabische Lente nog moest beginnen. Het stuk werd in februari in Vogue geplaatst, toen de revoluties in Tunesië, Egypte en Libië al in volle gang waren. Enkele weken later werden de eerste Syrische kinderen door hun eigen regering doodgeschoten.

Maar in het huishouden van de familie Assad heerste de democratie, zo stond in het verhaal van Joan Juliet, want 'wij mogen allemaal stemmen over wat we willen, en waar we het willen', vertelde Asma over de inrichting van het huis, terwijl ze naar een kroonluchter van cartoons wees.

De timing was uitermate pijnlijk. Het artikel werd offline gehaald, Vogue bood zijn excuses aan, en het contract van Joan Juliet Buck met Vogue werd door het tijdschrift niet verlengd.

Deze week vertelt de interviewster, die nooit in de media heeft gereageerd, voor het eerst haar kant van het verhaal op de website The Daily Beast. Het is de vraag of ze zichzelf daarmee een dienst bewijst, want uit als er iets uit blijkt, is het wel dat ze uitermate naïef is geweest. En dat ze bij gevoelige onderwerpen niet bepaald doorvraagt.

Niet gekwalificeerd

Haar zeven pagina's tellende relaas begint ermee dat ze zichzelf al niet gekwalificeerd vond om Asma Assad te interviewen, maar dat ze 'er in werd gevleid'. 'Asma wil zo graag over cultuur praten en jij weet daar zóveel van van', zou de eindredactie van Vogue hebben gezegd.

Vervolgens vertelt Joan Juliet Buck dat ze zo slim was om geen salade te eten in Syrië, en hoe twee anderen wel buikloop kregen. Opmerkelijk genoeg was ze wel verbaasd toen haar laptop, die de journaliste overdag op haar hotelkamer achterliet, werd bekeken door de geheime dienst. En toen het zoontje van de president jarig bleek te zijn geweest, voelde ze zich verplicht om een cadeautje te geven - en omdat ze niets anders bij zich had gaf ze haar gebruikte USB-stick, met daarop bijvoorbeeld uitwerkingen van het verhaal dat ze over Asma aan het schrijven was.

Zaken die de interviewster verdacht vond, zoals een soort container bij een winkelgebied, die er volgens haarzelf uitzag als een 'mobiele gevangenis' noemde ze niet in haar artikel. En er was van tevoren afgesproken dat Asma geen politieke vragen zou beantwoorden, dus toen deze er zelf niet over begon dat haar man 'een dictator' wordt genoemd, liet Buck het onderwerp ook maar liggen.

Asma Assad kijkt naar haar echtgenoot. Beeld anp
Asma Assad kijkt naar haar echtgenoot.Beeld anp

Weinig bloed
Natuurlijk blijft het hoe dan ook interessant om een kijkje te nemen in het huishouden van de familie Assad - op welk moment in de tijd dat ook heeft plaatsgevonden. Alleen al het antwoord van de Syrische president op de vraag waarom hij er als student medicijnen voor koos om oogchirurg te worden, is even intrigerend als afschuwwekkend: 'Er is nooit een noodsituatie. Het is erg precies werk. En er is weinig bloed.'

Eerlijk is eerlijk: als het interview een jaar eerder had plaatsgevonden, had er geen haan naar gekraaid. Sterker nog, op dat moment werd de glamoureuze Asma Assad door de hele wereld nog gezien als 'een stukje licht in een duister land', zoals Joan Juliet Buck de First Lady in haar artikel omschrijft, en andere glossy's zouden alleen maar jaloers zijn geweest dat het Vogue wél gegund was om met haar te kunnen praten.

Het lijkt bovendien bijzonder kinderachtig om de interviewster te ontslaan, terwijl het de beslissing van Vogue zelf is geweest om het (overigens wel degelijk goed geschreven) artikel te publiceren nadat de Arabische Lente was begonnen.

Maar als je de verdediging van de interviewster zo leest, krijg je helemaal niet het gevoel dat ze er door Asma Assad is 'ingeluisd', zoals ze zelf in de kop boven het artikel beweert. Joan Juliet Buck was gewoon geen partij voor de familie Assad.

Asma Assad luistert met haar kinderen naar een toespraak van Bashar Beeld anp
Asma Assad luistert met haar kinderen naar een toespraak van BasharBeeld anp
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden