Nadenken over vijftigersvragen in een tentje in het bos

Cabaret

’Overgang’ van Karin Bloemen. 27/5 Utrecht, 28/29/5 Zoetermeer, tournee t/m 19/6. www.labloemen.nl

Het Frans kent de uitdrukking Il pleut des cordes, vertaald: het regent touwtjes – pijpenstelen dus. Dat is letterlijk terug te zien in het decor van ’Overgang’, de zevende onewomanshow van zangeres en cabaretière Karin Bloemen. Er hangen er namelijk nogal wat in reuzenformaat, en als het gaat regenen in het verhaal, komen de touwen echt naar beneden. Heel mooi om te zien.

Ze omlijsten een eenzaam tentje, middenin het bos. Daar zit La Bloemen al een week of drie na te denken en vooral veel tegen zichzelf te kletsen. Want nu ze tegen de vijftig loopt, borrelt er ineens van alles op. Hoe moet het verder met mijn leven? Hoe overleef ik de overgang? En: kan ik mijn carrière misschien inruilen voor een gelukkige jeugd? Allemaal vragen waarop ze hét antwoord wil hebben. Af en toe belt ze nog met twee vriendinnen die ook zo hun vijftigersproblemen hebben – de een wil naar de plastisch chirurg, de ander heeft een man die vermoedelijk vreemdgaat – maar ze krijgt alleen hun voicemail.

’Overgang’ is een persoonlijke show geworden waarbij geen onderwerp geschuwd wordt. Haar incestplegende stiefvader komt langs, de juf die vroeger tegen haar schreeuwde, maar ook het geluk dat ze nu heeft met haar man en haar twee dochters.

Karin Bloemen staat voor het eerst moederziel alleen op het podium. Geen band, geen showballet of achtergrondzangers. Wel de fenomenale jurken van ontwerper Jan Aarntzen, die feitelijk de tegenspelers vormen.

Maar echt sprankelen wil ’Overgang’ jammer genoeg niet. Sommige typetjes, zoals de tent met lekker Rotterdams accent, zijn goed voor een glimlach, maar de meeste beklijven niet. De moraal – accepteer dat je ouder wordt met alles wat daarbij hoort – zie je al van mijlenver aankomen. Wel lekker is de zelfspot die de diva aan de dag legt. En aan de liedjes ligt het ook niet. Tekstdichter Jan Boerstoel maakte met het prachtige en ingenieuze ’Je bent alleen’ een soort vervolg op ’Geen kind meer, en ’Ma Fille’ werd bijzonder mooi vertaald door Jurrian van Dongen. Dit lied, over een moeder die haar dochter moet laten gaan omdat zij haar eigen leven gaat leiden, zorgt met stip voor het ontroerendste moment in de voorstelling.

Wat mij betreft, hinkt ’Overgang’ op twee gedachten. Aan de ene kant wilde Karin Bloemen na alle shows met toeters en bellen die ze eerder maakte, eens laten zien wat zij in haar eentje in haar mars heeft. Dat is ook veel: ze kan vertellen, typeren en zingen, haar stem is fenomenaal. Maar dan had ze het klein moeten houden. Want aan de andere kant is en blijft ze de diva die ongelooflijk houdt van die showkant en dat ook wil laten zien. In ’Overgang’ zitten momenten dat ze uitpakt, maar dan mis je weer een lekkere liveband die haar daarbij begeleidt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden