Nadat ze rijbewijzen hebbengehaald en geleerd hebbensigaretten te roken, zullenvrouwen ook gaan boksen.

Laat duizend bloemen bloeien, zei voorzitter Mao en ‘anything goes’ zegt de postmodernist. Het moet er dus maar van komen, ik zal het niet tegenhouden maar eerlijk gezegd, ik kijk er ook niet naar uit. Het is misschien conservatief of watjesachtig maar het vrouwenboksen trekt mij niet onweerstaanbaar naar de ring.

Toch zit deze discipline in de lift. Op amateur-niveau wordt er reeds her en der door dames gebokst en het lijkt slechts een kwestie van tijd dat er professionele boksters of bokseressen komen. Op de volgende Olympische Spelen zal het vrouwenboksen een demonstratiesport zijn en dat is gewoonlijk het begin van de officiële olympische status.

Zo verging het ook ooit snowboarden en beachvolleybal. Het verschil is natuurlijk dat we al lang en breed weten hoe boksen eruitziet. Het is zelfs een van de oudste sporten en zeker een van de oudste profsporten; in de achttiende eeuw reeds kon je je in Engeland tegen betaling tegen het canvas laten slaan. Dus is het eigenlijk alleen maar een kwestie van wennen aan het nieuwe geslacht.

Maar daar zit ’m juist de kneep. Willen wij werkelijk vrouwengevechten? De ware emancipator zegt natuurlijk gewetensvol ja, al ware het slechts om de gelijkwaardigheid van man en vrouw te begunstigen. En zo is het natuurlijk ook, nadat ze rijbewijzen gehaald hebben en geleerd hebben sigaretten te roken zullen vrouwen ook boksen.

Maar mijn hart denkt er anders over. Het krijgt vrouwen in beeld die elkaar een peut voor heur goedverzorgde kanis geven of elkaar in de welgevormde plexus solaris stompen. Ook hoor ik laaghartige invectieven sissen tussen de gestifte lippen en zie ik een onbarmhartig getimmer op de moederborst. Kortom, alsof de liefjes elkaar met damestasjes aftuigen.

Het mannenboksen was altijd mede een vrouwenaangelegenheid, op de eerste rijen zag en vooral hoorde je altijd wel wat opgewonden moeders en echtgenotes die hun mannen tot groter geweld probeerden op te hitsen, maar het omgekeerde zie ik niet voor me: mannen die het gewezen zwakke geslacht aanvuren tot een nog onbarmhartiger beuken.

Het gaat allemaal gebeuren, geen twijfel mogelijk, ook de laatste verschillen zullen op den duur opgeruimd worden maar ik kom niet, ik blijf thuis, dan maar een held op sokken, zelfs als toeschouwer.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden