Nachtmerrie wilde maar geen droom worden

Het waren de vlechtjes die haar gezicht strak trokken. Niet de zenuwen. Dit keer. Jessica Gal heeft een judoleven lang tegen twijfels gevochten. Uitgerekend fysieke tegenslag verstierde haar afscheidsfeestje.

Ze zal weer Jessica Gal, de mens, moeten worden. Nee, mogen worden. Veel problemen had ze met de visie van de buitenwacht. Waar ze ook kwam, ze was Jessica Gal, de judoka. Haar eigenwaarde hing meer en meer af van haar resultaten.

Dat is moeilijk leven. Vertel haar wat. Dacht iemand nou echt dat ze voor haar lol de martelgang tot Sydney verlengde? Ja, toch ook weer wel. Weinig op deze wereld is eenduidig.

Haar eerste acties op de tatami deden het ergste vrezen. Al drie olympiades lang is ze een van de weinige wereldtoppers zonder medaille. Een vierde maal zou haar toch wel bespaard blijven?

Topsport is hard. Clichés zijn waar. Haar voet zette ze net niet agressief genoeg in de lies van haar tegenstandster. Haar handen hadden te weinig grip. De opofferingsworpen kwamen niet door. De Zweedse Pernilla Andersson wilde maar niet over haar heen vallen.

Wat nu? Het grote niets. Een tranendal. De tweede ronde als eindstation, na een imposante carrière. Ze had te weinig kracht. Te weinig ritme. Amper twee maanden geleden scheurde ze een knieband. Lange tijd was het onzeker of ze wel naar Australië zou afreizen.

Ze ging. En dat is bewonderenswaardig. Slechts twee weken had ze voluit kunnen trainen, hetgeen medisch nog onvoorstelbaar was. In de eerste ronde won ze van een nobody uit Moldavië, op jurybeslissing. Maar niemand ontloopt zijn lot. Ook de tweede wedstrijd scoorde ze geen punt. Drie blauwe vlaggen gingen omhoog, waar Gal het wit droeg. Een herkansing was haar niet gegund. Omdat Andersson de volgende ronde meteen verloor.

Jessica Gal en de Spelen gaan niet samen. Altijd was zij het grote talent van de familie geweest. Altijd was zij de beste, totdat oudere zus Jenny plotsklaps vier jaar geleden in Atlanta brons veroverde.

Jessica was jaloers. Dat wilde ze in verschillende interviews best toegeven. Een perfectioniste wordt snel geraakt. In Sydney had de nachtmerrie alsnog een droom moeten worden. Maar eigenlijk was ze kansloos, vanaf de vroege start.

Als afgestudeerd arts wist ze dat beter dan ieder ander. Een knokker laat zich echter niet afstoppen. Toch? Dat was de tegenstrijdigheid in Gal. Buiten de sporthal een vechter, erbinnen moest ze ertoe aangezet worden. De analyse is afkomstig van bondscoach Marjolein van Unen. Ze zag een Gal in tranen afscheid nemen 'via de achterdeur'. ,,Ik kan wel wegkruipen, maar ik moet het accepteren.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden