Naar welk Griekenland reizen we straks?

Ik had een bezoek gebracht aan de Griekse ambassade ter voorbereiding van een mogelijke reis, om opnieuw, zoals in december vorig jaar, met open ogen en pen in de aanslag rond te lopen in dit land aan de rand en misschien wel afgrond van Europa. De vriendelijke persattaché had me uitgeleide gedaan en ik was naar buiten gestapt in de regen, nog besluiteloos over hoe dit project in Kleine Verslagen aan te pakken.

Al maanden zijn de berichten over Griekenland verwarrend en tegenstrijdig, nu eens sussend, dan weer alarmerend. De Europese druk op de Griekse regering is onverminderd groot, de opgelegde, door Brussel afgedwongen bezuinigingen doen de burgers pijn, en nog steeds is het niet genoeg. Bijna geen dag gaat er voorbij zonder demonstraties, al werd opgemerkt dat ze niet de massaliteit bereikten als die van Madrid en Lissabon onlangs. Nog lijken de betogingen gedoseerd te verlopen, langs lijnen van bonden.

Athene, toch het brandpunt van de sociale onrust, moet er anders uitzien dan een klein jaar geleden: meer winkels moesten sluiten, meer mensen raakten werkloos - vooral onder de jongeren is die werkloosheid opgelopen naar boven de vijftig procent, en de armoede groeit. Er is in deze krant regelmatig en goed over bericht.

Om de zoveel maanden, als weer een deel van noodlening moet worden overgemaakt, wacht men in Athene, maar ook elders in Europa, met spanning op het oordeel van de troika van toezichthouders; komende weken gaat het om 31 miljard euro. Zou dat geld niet ter beschikking komen dan, zei de Griekse premier Samaras gisteren, is de bodem van de staatskas eind november bereikt.

Ik lees al die berichten in verwarring, meningen en analyses vliegen door elkaar heen. Laat Griekenland uit de eurozone stappen, zegt de ene econoom. Laat Griekenland vooral niet gaan, zegt de andere.

De Griekse regering zelf wil koste wat kost de euro behouden, ook al kraakt het land in zijn voegen. Gisteren publiceerde het Duitse Handelsblatt een interview met Samaras waarin hij een doemscenario voor Griekenland schilderde en het land vergeleek met de Republiek van Weimar, de chaotische bestuursperiode in het Duitsland van de jaren twintig, die vooraf ging aan de opkomst van het nationaal-socialisme. Samaras wist tot wie hij zich richtte. En inderdaad, bij de laatste Griekse verkiezingen ging bijna veertig procent van de stemmen van de kiezers naar uiterst linkse en rechtse partijen, en is het vooral de opkomst van de ultranationalistische Gouden Dageraad die zorgen baart.

Maar op dezelfde dag hield de premier op uitnodiging in Parijs een lezing voor een andere krant, de jubilerende International Herald Tribune, waarin hij verkondigde dat Griekenland over een jaar een successtory zou zijn, als sociaal oproer en tumult vermeden wordt. Een heel ander scenario. Hij noemde niet de grote olie- en gasreserves, nog onontgonnen onder de Griekse wateren.

Welk Griekenland treft de bezoeker straks aan? Daarover gaat het, de komende weken.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden