Naar Parijs met de kleinkinderen

Twee jaar geleden bezocht Anna Paans Eurodisney Parijs met haar oudste kleinkinderen, nu willen ze naar het échte Parijs. Hoe pak je dat aan?

We hebben ons gezellig geïnstalleerd in onze bedden in het hotel Residence Europe in Porte de Clichy. Sterre (12) en Boudewijn (9) kijken televisie. We zijn alle drie een beetje moe. De vorige nacht heb ik niet erg diep geslapen. Met ons drieën naar een grote stad als Parijs is behoorlijk spannend, er kan veel mis gaan en ik moet als volwassene steeds alert zijn. We mogen elkaar niet kwijtraken en moeten precies weten waar we heengaan.

Sterre en Boudewijn zijn een avond tevoren al komen logeren. Met hun moeder hebben we met zwarte viltstift mijn mobiele nummer op hun armen gezet. Interessante tatoeages. Ik heb gelogen dat de Thalys om half negen vertrekt, terwijl het een half uurtje later is. Dus kunnen we op ons gemak tijdschriften en lekkers voor onderweg uitzoeken.

Om kwart voor twaalf staan we al op Gare du Nord. Nu de kaartjes voor de metro. We sluiten aan bij de lange rij voor de kaartjesautomaat. Boudewijn ziet veel tasjesdieven en zwervers. Rijke zwervers, volgens Sterre, omdat ze mooie kleren aan hebben. Ik vraag een meneer achter ons me te helpen bij het kopen van de tickets. Rugdekking is altijd makkelijk. Van tevoren hebben we uitgezocht hoe we met de metro bij ons hotel moeten komen. En de haltes opgeschreven. Een Fransman biedt aan ons te helpen. Ik laat hem zien waar we moeten zijn. Loop maar achter mij aan, zegt hij. En bij ons eindpunt gebaart hij dat we eruit moeten.

Vanaf Porte de Clichy is het een kwartiertje lopen naar het hotel. Als we er zijn vinden we alle drie dat we genoeg hebben gedaan deze dag. Na een wandelingetje in de buurt, waar we een kilo druiven voor acht euro (!) kopen en een glas witte wijn, twee cola en drie tosties op een terrasje in de zon nemen, duiken we de sporthal in de kelder in. Wat een luxe.

Het eten in de pastabar 's avonds is supereenvoudig en ik vind het eerlijk gezegd niet eens lekker. Maar wat maakt het uit? Deze eerste dag zit al vol met leuke, spannende ervaringen. Wat is de kinderen opgevallen op de Boulevard General Leclerc, de straat bij ons hotel? Ze sommen op: stokbroden, zebrapaden en rokende mensen. En wat is het leukst van ons hotel? Zwembad, sauna en sporthal.

In overleg met de hotelreceptionist kiezen we de volgende dag maar twee hoogtepunten: het Louvre en de Sacre Coeur. Op ons verlanglijstje, samengesteld uit de boekjes over Parijs, staan er minstens een stuk of vijftien. Op zijn aanraden nemen we de bus, die aan de overkant stopt. Zie je gelijk wat van de stad. Het valt Boudewijn op dat elke wijk een eigen, andere kledingstijl heeft en Sterre dat de mannen vaak lange en korte zwarte jassen dragen met dubbele rijen knopen.

Bij het Louvre hoeven we niet lang in de rij te staan. Voor de kinderen hoef ik niets te betalen. Het mooist vinden ze de marmeren trappen. Ook opvallend zijn de mensen die overal staan te schilderen. Na een uurtje lopen langs veel beelden van honderden jaren voor Christus zoeken we een restaurant om wat te drinken. In het eerste kost de cola acht euro. Dat doen we dus maar niet. Er is gelukkig ook een gewoon restaurant.

Dan gaan we op zoek naar de bus die ons naar de Sacre Coeur brengt. En natuurlijk vraag ik voorbijgangers weer naar de bekende weg. Ik voel me m'n vader en moeder tegelijk die in het buitenland ook met iedereen op deze manier contact hadden. Binnen vijf minuten staan we bij de bushalte. Gelukkig komen we voorbij een grote Adidas-winkel. Ze hebben allebei vijftig euro gespaard om uit te geven in Parijs. Boudewijn koopt een jack met 30 procent korting.

Het is heel druk in de straatjes van Montmartre, waar we uitstappen. We moeten elkaar goed vasthouden. Bij een eettentje neem ik, op aanraden van Sterre, een crêpe met Nutella. Zij kiezen stokbrood met ham en kaas. We zoeken een bankje in de zon en besluiten daar te lunchen. Ik geniet. Van de crêpe en van de kleinkinderen.

Na een rondje in de carroussel beklimmen we de hoge heuvel. Bijna onmiddellijk worden we overvallen door drie donkere, Keniase mannen die naar onze polsen grijpen en er met gekleurde wol armbanden omheen draaien. Brutaal over ons verzet heen pratend is het karweitje in een paar minuten afgerond. Eigenlijk moet ik tien euro per persoon betalen. Maar met tien euro in totaal gaan ze ook akkoord.

Onderweg zien we ook een levend, gouden standbeeld en een breakdancevoetballer, die ongelooflijk knappe trucs op een sokkel met een bal doet. Boudewijn en Sterre laten zich graag met hem fotograferen.

We bekijken de Sacre Coeur ook van binnen. En branden veel kaarsjes. Je kan er best een aansteken als je er niet voor betaalt, denken ze. Maar of dat een goed gevoel geeft?

Terug in het hotel zoeken we snel de sporthal op en om een uur of acht zitten we, mooi aangekleed, in het Italiaanse restaurant naast ons hotel. De pizza's en pasta smaken dit keer goed.

De volgende dag moeten we uiteindelijk toch nog rennen voor de trein, terwijl we zeker een uur hebben staan wachten op het station. Plotseling wordt er omgeroepen dat de Thalys naar Amsterdam klaarstaat en onze coupé is helemaal achteraan. De kinderen deponeren de koffers in de bagagerekken en zakken tevreden onderuit. 'I am mr. Holland', zegt Boudewijn glunderend.

Mr. Holland, zo is hij vanochtend op de vlooienmarkt genoemd. Weer met hulp van de receptionist van het hotel zijn we daar met de bus heen gegaan. De halte van de bus heb ik opgeschreven in mijn schrift. Dat werkt uitstekend bij de Parijzenaars. Ze wijzen precies aan waar we moeten wachten en na een kwartiertje lopen we over de marché de pluche. In een half uurtje kopen we daar alle souvenirs en een mooi rokje voor Sterre.

Nadat we de bagage op het station hebben gedeponeerd en de kinderen van mij (je bent tenslotte oma) bij McDonald's mochten lunchen, is het al drie uur en we hebben nog steeds de Eiffeltoren niet gezien. Met ons schrift in de hand rennen we naar de juiste lijn. Zowel Sterre als Boudewijn voelt zich al heel vertrouwd. Maar een paar haltes voor het eindpunt blijft de trein staan. Iedereen eruit. Gelukkig is er weer een Frans echtpaar dat dezelfde kant op wil. Als we achter hen aanlopen, zeggen ze, komt het wel goed. Een kwartiertje later staan we onder de grote poten van de Eiffeltoren.

Het lukte thuis niet kaartjes te kopen omdat er een defect met de lift was. Nu zien we enorm lange rijen, dus we besluiten het niet eens te proberen. Boudewijn bedenkt dat hij z'n vriendjes wel zal vertellen hoe hoog het was en dat hij boven bijna moest kotsen.

Het waait hard, ook aan de Seine. Niemand vindt het erg om terug te gaan naar Gare du Nord. Wat is het toch makkelijk met ons drieën. Ik bedenk dat ik, met een volwassene erbij, toch meer gericht zou zijn op die ander. Nu zijn beslissingen snel genomen. Natuurlijk heb ik overwogen om met twee volwassenen te gaan. Uiteindelijk ben ik blij dat niet gedaan te hebben. Het was spannend, maar ook heel intiem met ons drieën. We praatten over dingen waar we anders niet zo gauw aan toe kwamen. En ik hoefde me niet te schamen voor mijn Frans. Sterre en Boudewijn vonden dat ik het geweldig sprak.

Op het station mogen ze wat snoep uitzoeken. Niet te veel, is de boodschap. Toch moet ik zestien euro afrekenen. Doe maar de helft, beslis ik. Oplichters, vinden ze, als ze maar heel weinig lekkers overhouden. De enige keer dat ik tijdens dit reisje echte kritiek heb gehoord.

Met de Thalys
Let op 'aanbiedingen'
Via treintickets.nshispeed.nl kunt u tickets boeken voor de Thalys, die dagelijks op vele tijdstippen naar Parijs vertrekt. Maar let goed op met 'aanbiedingen': voor een retourtje voor ons drieën moest ik de volgende dag al ruim honderd euro meer betalen dan me de dag daarvoor aan de telefoon was voorgerekend.

Het hotel, dat ik via internet vond, viel wat de prijs betreft mee, vooral als we één kamer wilden. Met een extra bed (geen probleem) op de tweepersoonskamer betaalde ik 198 euro voor twee nachten, inclusief ontbijtbuffet, zwembad, fitness en sauna.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden