Naar Nijmegen

Hoe raar is het geworden om duizenden mensen in lycrapakjes vrijwillig over de weg door een landschap te zien trekken

Andrea Bosman schrijft elke week over ons vermaak, in de breedste zin van het woord. Reacties naar andreabosman@trouw.nl

De volle trein was al even onderweg vanuit Amsterdam, het schemerde. Ik probeerde te lezen. Naast me zat een jongen in een dikke jas, een grote sporttas tussen zijn voeten. Hij tuurde naar het treinkaartje in zijn ene hand. Dan weer in het scherm van zijn grote smartphone in de andere. Keek om zich heen. Keek weer op het kaartje. Keek naar mij. Keek naar een man aan de andere kant van het gangpad en vroeg hem ten slotte in het Engels of deze trein naar Nijmegen ging.

Heumensoord, Syrië, klikte het in mijn brein.

De man aan de andere kant van het gangpad had iets opgevangen over een storing of werkzaamheden en dat je voor Nijmegen moest overstappen in Utrecht. Maar op welke trein je dan moest overstappen had de man - uit zijn manier van praten klonk zelfs in het Engels de chronisch ontevreden treinreiziger door - niet kunnen horen, want de intercom stond weer eens te zacht.

"I'll look it up for you on my phone", zei ik, hopend dat het nog zou lukken want ik had nog maar zeven procent batterij. Inderdaad, er was een omleiding. Overstappen in Utrecht naar 's Hertogenbosch, daar overstappen naar Nijmegen. In Utrecht hoefde hij dan alleen maar op hetzelfde perron over te steken. De jongen bleef maar naar het kaartje staren. Twee dagen eerder was hij van Nijmegen naar Amsterdam gereisd, toen was er niks aan de hand. Of hij in Nijmegen woonde, vroeg ik. Nee, hij niet, maar zijn twee beste vrienden, die had hij opgezocht. Ja, ze kwamen uit Syrië en ja, ze woonden in Heumensoord. Hij had spullen naar ze gebracht, hij had er ook gelogeerd. Dat was niet meegevallen. Nu ging hij er weer heen, want voor hen was het te duur om naar Amsterdam te komen. Daar zat hij in een hotel. Zelf woonde hij in Qatar, hij werkte er al acht jaar. Hij haalde een plastic pasje uit zijn jas, zijn work permit. Mohammed heette hij. In Qatar kon je veel geld verdienen, zei Mohammed. Maar zijn vrienden konden er niet heen.

Heumensoord. Ik had het al eerder opgezocht op de kaart. Morgen zit ik ook in de trein naar Nijmegen, samen met duizenden andere hardlopers, voor de Zevenheuvelenloop. Een jaar geleden schreef ik over de lol om zo'n loop jaren achtereen op dezelfde manier te beleven, met een min of meer vast clubje met min of meer vaste rituelen zoals het bezoek aan de Ierse pub, voor koffie vooraf en Guinness achteraf. Dat zullen we nu ook weer gaan doen. Maar dit jaar zal ik, als we aan de eerste zes kilometer vals plat van de Nijmeegse Baan beginnen, aan de vrienden van Mohammed denken, in de bossen rechts van die baan. En ook aan hoe raar het geworden is om duizenden mensen in lycrapakjes vrijwillig over de weg door een landschap te zien trekken, sinds we deze zomer uit heel Europa beelden zagen van mensen die dat met koffers en kinderen en om heel andere redenen deden.

Zevenheuvelenloop

De Zevenheuvelenloop (15 kilometer) vindt morgen voor de 32ste keer plaats, inschrijven kan niet meer. De loop is vooral aantrekkelijk vanwege het prachtige parcours - de pittige glooiingen maken de prestatie bovendien nog nét iets glorieuzer. Ieder jaar doen er rond de 35.000 lopers mee.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden