Naar het museum, zonder telefoon

Andrea Bosman schrijft elke week over ons vermaak, in de breedste zin van het woord. Reacties naar andreabosman@trouw.nl

Het is een koude, zonnige zondag. We zijn met ons van tevoren aangekondigde gezinsuitje in Zwolle beland, in museum De Fundatie. Het werd Zwolle omdat de Fundatie niet te groot is, en zo goed verbouwd, met dat gekke grote ei op het dak. En omdat het er zo mooi ligt aan de singel en omdat je direct ernaast op het terras van de Villa Suikerberg koffie kunt drinken in de zon.

We zijn ook gegaan vanwege Tjalf Sparnaay, de olieverfschilder die zich specialiseerde in hamburgers, halflege ketchupflessen, bakjes friet, aardappels met stukgekookte sperziebonen, draadjesvlees en jus en andere alledaagse dingen die hij hyperrealistisch en vooral in supersize-formaat op grote doeken schildert. En daar steeds beroemder mee wordt. Knap, toegankelijk werk waar je van dichtbij en veraf in grote verwondering naar kunt kijken. Ik dacht - want je moet aan alles denken - omdat het al even geleden was dat we met twee pubers een museum bezochten: we houden de drempel laag.

Het is heel druk in de Fundatie, Sparnaay is een publiekstrekker van jewelste. Iedereen loopt elkaar met smartphone en tablet voor een reuzenlolly of het binnenste van een afwasmachine te fotograferen. Een vrouw in een gebleekte en gescheurde spijkerbroek schurkt voor een selfie haar hoogblonde haar tegen een doek met een platgetrapt colablikje, een zaal verder leunt een man in geruit overhemd met zijn rug tegen een argeloze Jan Sluijter om zijn vrouw met een sorbet van Sparnaay te vereeuwigen. Niemand lijkt dat raar te vinden.

Ondertussen zijn die van ons ook druk met een fototoestel in de weer. Een fototoestel? Ja, want het andere verplichte onderdeel van het gezinsuitje is dat we allemaal onze telefoons hebben thuisgelaten. Dat zorgde thuis nog voor een fikse woede-uitbarsting - zeg maar gerust cold turkey-verschijnselen - bij onze verslaafden. Tot Amersfoort heeft de achterbank dan ook hardnekkig gezwegen. Maar toen was het ineens over. Ze hadden natuurlijk gemopperd dat ze zonder telefoon ook geen foto's konden maken, maar ik was op alles voorbereid en had onze oude Canon uit een kast opgeduikeld. En dus maken ze nu artistiekerige plaatjes van elkaar bij een wenteltrap, silhouetten met tegenlicht. En ook bij de wat moeilijker expositie 'Mensbeelden' in het ei op het dak - het is hier een stuk rustiger - ontdekken ze dat pas door een foto te maken in een rare kluwen draad een mens zichtbaar wordt.

In de museumwinkel bladert de oudste langdurig door een mooi vormgegeven tekenboek. En bij alles denk ik: mét telefoon hadden ze nu allang weer verveeld buiten gestaan met oordoppen in, of bij de receptie om de wificode gevraagd.

Op de terugweg heeft de achterbank eerst ouderwets ruzie. Daarna is het stil. Er wordt gelezen. Ik wil liefst 100 kilometer omrijden. Het lijkt wel vijf jaar geleden.

Thuis storten ze zich als hongerige wolven op hun verweesd achtergebleven apparaten. Maar ze vonden het een leuke dag. Echt waar.

Spiegelei

Een reproductie van een 'Gebakken ei' van Tjalf Sparnaay van 90 bij 90 centimeter kost 850 euro (zie zijn website www.tjalfsparnaay.nl). Zijn werk wordt inmiddels verkocht bij de belangrijkste galerie voor fotorealistische kunst in Amerika, Bernard & Meisel in New York.

Sparnaay's expositie 'Closer' in de Fundatie in Zwolle is nog te zien tot en met 6 april 2015, net als de 'In search of meaning, Mensbeelden in globaal perspectief' op de bovenste verdieping. Zie www.museumdefundatie.nl

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden