Naar het goede doel

Er blijkt een chronisch tekort aan sokken te zijn op Lesbos. "Vooral herensokken!!!!!", schrijft Marco.

Andrea Bosman schrijft elke week over ons vermaak, in de breedste zin van het woord. Reacties naar andreabosman@trouw.nl

"Misschien zijn de mensen een beetje moe van al die goede doelen'', zegt Marco van achter de balie. Hij kijkt er een beetje mismoedig bij, maar dat komt vast ook omdat hij grieperig is. Marco Gosselink is eigenaar van de Bikram Yoga Studio Utrecht waar ik liefst vaker dan een keer per week heen zou gaan. Negentig minuten intensieve yoga bij veertig graden. Ik ga altijd herboren weer naar huis.

Het is zaterdag, buiten is het donker en er waait een koude wind. Vandaag is er een speciale donatieles plus een 'geleide meditatie', net als vorige week, want Marco zamelt geld en fleecekleding in voor vluchtelingen op Lesbos. Hij vindt het zo'n verschrikkelijk idee, zegt hij, zeker nu het kouder wordt en winter, dat daar nog steeds zoveel mensen zijn met helemaal niks. Hij gaat er binnenkort heen, namens een stichting die Because We Carry heet, deze zomer opgericht door drie Amsterdamse vrouwen die aanvankelijk vooral draagdoeken wilden brengen naar de moeders die op Lesbos aankomen, maar er nu permanent vrijwilligers heen sturen voor alles wat nodig is. Hij heeft dus geld nodig en is blij met iedereen - we zijn met zijn twintigen - die vandaag gekomen is, maar hij heeft natuurlijk veel meer geld nodig.

Ik mag Marco graag en bewonder mensen met zo'n diepe wens iets te kunnen betekenen. Echt iets te doen.

Tijdens de les moet ik vooral in het hier en nu blijven, concentreren. "Vergeet niet te ademen", zegt Marco. En: "Denk diep na over je rechterbeen." Maar ik denk allerlei andere dingen. Aan een mooi stuk dat correspondent Thijs Kettenis onlangs in deze krant schreef, ook vanaf Lesbos, over hoe hij in conflict raakte met zijn rol als journalist, omdat mensen hem daar voortdurend aanklampten voor hulp, zelfs een baby in de armen drukten, terwijl hij probeerde afzijdig te blijven. Want dat is wat je denkt te moeten doen als verslaggever, beroepsmatig afzijdig blijven. Maar alles is aan het schuiven.

En dan was er mijn collega die verzuchtte dat op haar Facebook de een na de ander een actie begint en ook naar Lesbos gaat, en dat ze zich afvraagt of je ook gewoon mag denken: als iedereen al gaat dan loop ik daar alleen maar in de weg. En eigenlijk wil ze ook niet naar Lesbos. Ze wil alleen een fleecetrui of geld doneren. Mag dat ook? Ja, ik denk dat dat ook mag.

Tijdens de geleide meditatie val ik een keer of vijf in slaap. "This is the safest room I know", zei docente Sherie een keer, en hoe waar is dat. Het is hier warm, stil, er is geen competitie, geen vijandelijkheid. Het is een grote luxe hier te mogen zijn.

Een paar dagen later, een nieuwe oproep van Marco op Facebook. Er blijkt een chronisch tekort aan sokken te zijn op Lesbos. "Vooral herensokken!!!!!", schrijft hij. Sokken die voor donderdag 13 uur bij de yogaschool worden gebracht neemt hij mee. Omdat dat de volgende dag al is red ik dat niet meer. Jammer, zo'n tas sokken brengen, dan is het toch net alsof je een dorp verderop helpt.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden